Laysamina

Var olmanın dayanılmaz karmaşası

2012-01-13T16:30:00.003+02:00

Hay Allah!
Bazı günler içimde büyük bir öfke olurken, bazı günler koskoca bir umutsuzluk oluyor. Başka bir gün bunların ikamesi tembellik iken, bazı günler coşku ile dolup taşıyorum. Ama bu coşku işe gidip geldikten sonraya kadar eriyip bitiyor. Akşama yine başa dönen bir daire gibi evvelsi umutsuz - bezgin - tembel güne geri dönüyorum.
Kış mevsimi bana yaramıyor evet. Hayatımda sevmediğim ve yazık ki süreklilik arz eden olaylar da arz - ı endam ediyor. Ama bu durduk yere keyiflendiğim günlere bir açıklama yaratamıyor. Hadi olumsuz hislerin biriktiği günlere tamam, ama bu keyifli günler nereden çıkıyor o halde?
Henüz çözemedim bu mevzuyu. Yaş kemale erdi diyorlar bir de, ben Kemal'le aşamadığıma göre durumu, daha ciddi birilerine ihtiyaç var demek ki. Bilmiyorum, belki kendime bir rol modeli belirlemeliydim küçükken. Yaşam koçu filan gibi dönemin popüler kavram ve kişileriyle içli dışlı olmak da işe yarardı belki. Ama hali hazırda bütün bunlara inanmadığıma göre, artık beni onlar kurtaramaz sanıyorum.
Yapmam gereken işleri sürekli öteleyerek de kendime sıkıntılar oluşturduğumu fark ettim. Yapmaya takatim yok gibi, yapmayınca biriktiklerinde sıkılıp bunalıyorum. Ama yapmak da istemiyorum. Beyaz'ın o karakteri gibiyim, psikopat.
Dün akşam İstiklal Caddesi'nin ben ilk gördüğümden beri ne çok değiştiğini düşündüm.
Ayakkabıcı Gutan, İstiklal Kitabevi, Vakko, Borsa Lokantası - Salata Barı mükemmel olan hani -, pencerelerinden içeri bakılan Markiz Pastanesi, Emek Sineması, adını unuttuğum şimdiki Crepen'in yerindeki o kocaman kitapçı. Ada Kitabevi'nin eski hali, Atlas Pasajının içindeki bütün o eski eşya satan dükkanlar, Aznavur Pasajının içindeki çıfıt çarşısı tadındaki satıcılar, caddede sürekli duyulan "karşı pencere" film müzikleri... O kadar çoğu var ve hepsi öyle büyük bir hızla kayboluyor ki, hangisini daha önce unuttuğumu ben bile unutuyorum. Çok sevdiğim, hiç unutmam vazgeçmem sandığım o kadar çok şeyden geçmişim ki, kendi kendime mi ihanet ediyorum, yoksa hayatın akışı mı bu diye düşünürken kafam karışıyor.
Dün aradığım bir arkadaşım hamile, 15 güne doğum yapacak. Eskiden aynı yatakta yatıp saatlerce dedikodu yaparken uyuyamadığım insanla şimdi sorulması gereken sorulan minvalinde ilişki kuruyor olmak da tuhaf.
Hayat tuhaf galiba. Var olmak... Var olduğunu düşünmek, bu koca karmaşanın içinde salt kendi başına daha da büyük bir karmaşa olarak...
Akşam olsun, bir tren yolculuğuna çıkayım, uzun uzun güzel yollardan geçsin tren, küçük istasyonlarda dursun, kasabaların sokaklarında gezip, lokantalarında yiyeyim, posta kartları alıp eski evlerin - kapıların resmini çekip - esnaflarla (berberlerle belki) konuşup biraz, başka bir şehrin aydınlığına doğru yola çıkayım istiyorum. Belki bir yerlerden bu karmaşayı çözecek bir bilgi edinirim. Kim bilir?

Geceler uzun, geceler karanlık...

2011-12-08T10:26:00.002+02:00

Sene 2011. 30 yaş dönemecini geçeli 1,5 sene oluyor. Dönem dönem, "yaşlandım galiba", "30'u da geçtik" serzenişlerinde bulsam da kendimi, aslında çok da önemsemediğimi biliyorum bu yaş işini.

Sadece zaman geçtikçe tahammülsüzlüğümün arttığı bir hayat olduğunu fark ediyorum. Belki de sadece bu. Her işi birileri adına yükleniyor ve yapıyor olmaktan, unutulmaması gereken bir sürü şeyi hatırlamaya çalışmaktan, günler ve geceler için plan yapmaktan yorulduğum zamanlarla sıkça karşılaşıyorum. Yoksa hayat aynı hayat olsa gerek. Bunca şeyin arasında değişen bir şeyler oldu ve ben fark etmediysem de bilmiyorum, affınıza sığınırım.

Bazı sabahlar kötü uyanıyorum mesela, her sefer rahatsız - huzursuz edici, tedirginlik veren rüyalarla geçen gecelerin sabahı. Böyle sabahlar, günler birbirinin aynı gibi hissedip mutsuz oluyorum.

Bir değişime ihtiyacım olduğunu söyleyip duruyorum kendime, de, ya bu sadece bu kadar basit değilse?

Geceler uzun, geceler karanlık. Bu ara sabahları göremiyorum hiç.

Kitap arası kırpıntıları

2011-10-14T14:29:00.002+03:00

Aslında bir çeki düzen vermek için belki bu kocaman yığına, her bulduğumu burada biriktirmenin faydası olabilir. Sonra o neredeydi, bu nerede gibi sıkıntılardan uzak olmanın kolay bir yolu belki de...

Dört Şubat İki bin on tarihli bir küçük yazı buldum. kim bilir neyin üzerine yazılmış bir yazı. o kalın sarı çizgiyi hatırlıyorum bir yerlerden ama uzakta sisli bir hayal.

***

Durulacak bir yer yok. Gidilecek bir yer yok. Gözlerimi kapattım ve “öylece” bekliyorum. “Ne yapıyorsun?” diye soranlara “hiç” diyorum. Susuyorum. Hâlbuki bir adım sonrası ile bir adım öncesi arasında sonsuz bir yolculuğu hesaplıyorum. Nasıl oldu da buraya geldim bilmiyorum. Beni buraya kim(ler) getirip bıraktı?

Gökyüzüne bakıyordum sanki bir an önce. Ve sanki masmaviydi. Sonra birkaç beyaz bulut… Şimdi ise buradayım, bu kalın sarı çizginin üstünde. Bir adım ötesi birazdan gelecek olan metronun yüzümü yalayan rüzgarında, bir adım geride “önce inenlere yol veriniz” ibaresi ile birlikte uslu uslu metro bekleyen insanlar.

***

Kim bilir o sarı çizgiyi geçmeyi düşünen kaç kişiye içi boş gelir yazılanlar, ama belki onlar bu yazıyı hiç bir zaman okuyamayacaklar.

Dışarıda yağmur, içerimde mecburiyetlerimden kaçma dürtüsü...

Bataklığa saplanmak, öfke ve diğer şeyler...

2011-10-02T23:11:00.004+03:00

Bazen bir şeyler oluyor, birileri bir düğmelere basıyor sanki gizli köşelerde ve ben deliriyorum. Gerçekten...

Yapmak istediğim son şey, öfkemi kontrol etmek oluyor. Sonraki yapmak istemediklerim de her zaman olmaya çalıştığım o insan gibi olmaya çalışmak oluyor. Sinirlendiğim insanlara ters laflar söylemek, kabalık etmek; kilo alacağımı - midemin bulanacağını - ağrıyacağını bile bile en olmayacak zararlı şeyleri yemek, kimseyi görmemek - kimseyi duymamak istiyorum.

Herkese "biraz yalnız kalmak istiyorum" demek istiyorum. Sokakta olduğuma filan aldırmadan ağlamak, ağız dolusu küfredip, birilerini itip kakmak istiyorum. Ve bütün bunları istemem için sevdiğim insanların aptalca bir şeyler yapması yeterli olabiliyor bazen...

Her zaman aynı bataklığa saplı durmayı alışkanlık haline getiren, bunun mutsuzluğunu kendine şiar edinen ve bu saçmalığı onaylamayacağımı bildiği için benimle paylaşmaya bile çekinen adam, benim onu gördüğüm kadar dost değil mi bana? Yoksa ben de ona benim ondan beklediğim kadar dost, inandığım kadar açık yürekli olamadım mı? Ya da hayat her zaman verdiğimizin karşılığını alabildiğimiz bir mecra değil mi aslında? Eşitsizlikler sebebi il mi dönüyor dünya? Denge kurulsaydı eğer, hayat daha mı az öfke ile doldururdu içimizi?

Kıskançlık mı içimdeki bilmiyorum. Kıskançlıksa zaten, bu ne saçma bir kıskançlık onu da bilmiyorum. Tek bildiğim, hayatta hiç olmamasını istediğim bir kaç şey var ve ben bunu yürekten dilemekten utanmıyorum. Diliyorum ki bu dertlerin üstünü örtecek kapkalın bir örtü serilsin. Geçmiş günler unutulsun ve geçmişte kalsın. Bir gece vakti, kırgın ve öfkeliyken diliyorum bunu. Tüm kalbimle, bataklığa saplananların çıkmak için bir el uzatmasını diliyorum...

Mühim işler bitirmenin huzuru

2011-08-15T15:35:00.005+03:00

Bazı günler aklınızdaki işlerin çoğunu tamamlamanın huzuru gelip yerleşir mi içinize?

Ben o hali özlemedeyim işte bu ara, kafamda pek çok iş planı olmasına rağmen hem de...

Bir yanda evin içinde saçak saçak harabe hali, bir yanda en yakınlarıma yapmam gerekenler - ki nasıl yapılacağı muamma -, ikinci işim olarak üstlendiğim hikayelere karşı sorumluluklar, okul sıkıntıları, arkadaşlara ödevler... Uzar gider bu dert silsilesi. İncir çekirdeğini doldurmaktan öte gitmez belki ama yine de ağır gelir işte bünyeye...

Kesin temizlik vaktidir o huzra erişmek istiyorsam eğer, mühim işleri bitirmek lazımdır...

Yılın en uzun günü diye mi bu kadar zor geçiyor zaman?

2011-06-21T16:35:00.004+03:00

Yoksa aslında olay sadece sevmediğimiz şeyleri yaparken zamanın daha yavaş geçmesinden mi mütevellit?

Bu sabah kendime dair bir şeyi daha fark ettim servisten inip de odama doğru yürürken. Her an istifa etmeye istekli olacak kadar seviyorum işimi! Yeni bir işim varmış yokmuş değil derdim, burada olmamak, bu işleri yapmamak galiba.

Öyle bunalmışım ki kısır döngüden, hamster gibi hissetmenin nasıl bir açıklaması olur başka bilmiyorum, her zamanki gibi kendimi en büyük kaçışa, yemeğe veriyorum. Bu benim için kötü zamanların başlangıcı olabilir mi? Olmasın. Daha yeni kıvrıldığım zorlu dönemeçten sonra, bir süre huzur istiyorum artık ben.

Puslu günler

2011-05-20T11:15:00.002+03:00

Koca bir sis bulutu var üstümüzde, bıçakla kessen kesilir. Üstümüzde kirli bir ıslaklık, sabahın çiği yüzümüzü üşütüyor. Bahar gelecekti hani? Güneşli günler görecektik? Güzel günler?

Belki de durup beklemeli ve yine inanmalıdır şaire;

Güzel günler göreceğiz çocuklar
Motorları maviliklere süreceğiz
Çocuklar inanın, inanın çocuklar
Güzel günler göreceğiz, güneşli günler
Motorları maviliklere süreceğiz

akıp geçiyor zaman...

2011-04-21T22:46:00.004+03:00

Mutsuzluğun tanımı değişmiyor belki, ama içeriği çeşitleniyor günden güne...

Evde bir başına kalmak büyük bir mutluluk iken, az sonra başkalarının olacağını bildiğinde o yalnızlık büyük bir mutsuzluğa dönüşüyor mesela.

Hakan Günday'ı okuyan pek çok insan olduğunu görünce, kalp kırıklığı oluşuyor biraz. O cümleleriyle adamı yaralayan adam gitmiş gibi geliyor. bir süre sonra hangi kelimeyi nereye saplayacağını biliyormuşsun gibi geliyor...

Gökyüzü böyle hep bir bulutlu, bulutlar hep bir telaşlı gibi geliyor.

Sevilen insanların gizli saklı işler yapmaları senden - sırf senin onaylamayacağını bildikleri için üstelik - kalbinin kenarını eziveriyor. Hiç aramayasın sormayasın geliyor sonra. Hepsinden kaçıp gidesin, uzak - kuytu bir yerlere saklanasın.

Ama yok artık öyle bir yer, kimsenin bilmediği kapıları açan bir anahtar yok.

Zaman hızla akıp geçmede ve yalnızlık asla bizi istediğimiz zamanlara istediğimiz koşullarda ziyaret etmemekte. Akıp geçiyor ve hepimizi suyuna katıp sürüklüyor işte...

yeni yıl yeni umutlar demek olsun...

2011-01-02T21:17:00.002+02:00

Gözlerimi kapayınca içimde yanıp sönen o yeşil ışık olmasın artık. Bisiklete binmeyi öğrenmiş olayım. Hafta sonlarım uzun olsun, bir şehir turu tadında olsun hafta sonlarım. Küçük dükkanları, turşucuları, şarküterileri, bakkalları, salepçileri, trikocuları, züccaciyeleri, tuhafiyeleri, bir milyoncuları, eskicileri, az kimsenin bildiği o üç masalı esnaf lokantalarını, üç basamakla inilen pastaneleri, manikürcü kızların hikayelerinin olduğu o kuaförleri, eski kapıları olan eski evleri göre göre dolaştığım hafta sonları olsun.

İşten dönüşlerim bir umut ışığı olsa da bana, gidişlerimde de bir hevesim olsun yeni güne dair. İçimde bir gurur olsun yaptıklarım için, ve yapmadıklarım için hevesim...

İnsanlardan yabancılaşmayayım baktıkça yaptıklarına. Kendimi soğuk, yabancı ve uzak hissetmeyeyim çokça yakınımda duranlara...

Bir örgüye başlayayım mesela, delikli olsun dört bir yanı ve sadece benim elimden çıkmış incecik güpgüzel bir örgü olsun bittiğinde, herkesin içine bir kış sıcaklığı düşürsün baktıkça.

Büyük bir kapıdan içeri bir adım atayım, Kahramanın sonsuz yolculuğu gibi. Alt üst edilmiş hayatlardan kaçma şansım olsun, güzel haberler için arasın insanlar beni. Sokaklarda dolaşırken sorumluluklarım değil sevdiklerim olsun aklımda. Kendi kendime gülümseyeyim...

Sağlık olsun, keyif olsun, huzur olsun, mutluluk olsun. Yeni yıl yeni umutlar demek olsun!

Düşler, masallar ve gerçekler...

2010-11-30T20:21:00.003+02:00

Bazı bazı, sonsuz bir huzur doludur yürek. Bazı bazı bir telaş, bir sıkıntı. Sebeplerini bilmezden geliriz; iyiliğin de kötülüğün de... Oysa hepsini bilmekteyizdir. Kendi yüreğimizden kaçışımız yoktur çünkü... Ne kadar saklasak, gizlesek, bilmezden de gelsek nafiledir, nafile!

Bazen güzel bir rüyadan uyanırız, uyandık sanırız ya da, yanı başımızda gerçek durur, rüya gibi. Uykunun bıraktığı mahmurluktan sanırız. Hiç bitmesin isteriz, ama korkarız da... Ya gerçek değilse diye... Tekrar geri döneriz uykunun kollarına, rüya bizi içine alsın diye.
Almaz ama rüya bizi geri, almaz... Ne rüyanın içine girebiliriz, ne de yanı başımızdaki gerçek rüya gibidir artık.

Öyle büyük kesikler vardır ki, üstünden ne kadar vakit geçerse geçsin, hiç tamir olmaz o yaralar. Sadece düşlerde iyi olur insan, sadece o zamanlar hiç olmamış, hiç yaralanmamış, hiç örselenmemiş gibi olur. Çünkü öyle derindir ki kesikler hiç bir gerçek örtemez üstünü. Hep bir yerlerinden kanar insan, hep inceden sızlar. Sadece düşlerde otanır. Ne zaman bir gerçeğe değse yüreği, cızz eder, yine - yeniden her defasında - sızmaya başlar kanı inceden. Bilmeyen anlamaz, hoş bilen de anlamaz ya çoğu, herkes kendi derdindedir. Her şey iyi güzel olunca, eski kesiklerin niye hala kanadığını anlayamaz çoğu. Kendi telaşı sarınca anlar ancak, canın ne tatlı olduğunu....

Bir de masallar vardır, hani hayatların siyah ve beyazdan müteşekkil olduğu. Gerçeklerdeki ya da düşlerdeki mutluluklar ve acılar başkadır orada. Sadece uzaktan bakanların gördüğü mesafeden gösterir hayatı masallar.

Acı biter, mutluluk uzar. Tıpkı uzaktan bakanların gördüğü gibi...

Düşler, masallar ve gerçekler; hep iç içeler...

Hayat ne tuhaf, vapurlar falan...

2010-11-28T23:34:00.002+02:00

Bugün sevgili bir dostumla buluştum. Akşam iniyordu yavaş yavaş. Ve aslında herkes kendi yoluna gidiyordu... Öyle çok şey vardı ki konuşulacak... Ama ikimizde biliyoruz ki, bu konuşmalar bizi "gidilmesi gereken" yollardan uzaklaştırır. İkimizde biliyoruz ki, her düşündüğümüz kendi içimize "şer çiçekleri" ekmek, kendi kendimize dikenler saplamak, kalbimizi kırılmış bir tırnak ile çizmek demek.

Belki ikimiz de rahat nefes alıyor olsak, daha az yanar canımız ama bu dostlarla biz - neredeyse - hiç aynı anda iyi olamayız.

Teselli etmek isteriz birbirimizi, çektiğimizi biz biliriz çünkü. Ötekinin halinden anlarız. Ama yapamayız, yapılmaz çünkü. Tarifine gerek olmaz, gözümüzden anlarız. Bi vakit bize batan dikenlerdir şimdi onun etine dalan, bi vakit onun çektiği aşk acısını, biz de çekmişizdir illa.

bizim korkulu rüyalarımız kılık değiştirip ondan devrolmuştur uykularımıza...

İnsanları az görmenin değil, az zamanda büyük hikayeler paylaşmanın gizli ortaklığı vardır bu tasalarda. Yaşamayan bilmez, anlamaz.

Bir cümleyle yüzünün ne kadar aydınlandığını, gözlerinde nasıl ışık yandığını; aynı ışıkla aydınlanıp, karanlığında kaybolanlar anlar ancak.

Biz biliriz birbirimizi. Bazı şeyleri açık açık söylemesek de, biliriz. Anlarız, üzülürüz. Anlarız, seviniriz.

Boğazımıza bir yumru oturur sonra, gidenleri düşünürüz. Geriye gelmeyenleri, gelince bıraktıklarını hatırladıkları gibi bulamayanları... Sonra, başka bir arkadaşın bir sözü gelirdi aklımıza, "gidenlerin mutlaka geri geldiği" ile ilgili olan... Hani özlemle kavuşmayı, iki kelam etmeyi beklediğimiz dost A.'nın kelimeleriyle düşünürüz. Geri gelenlerin, bıraktıklarını bulmadıklarını... Aslında gidenlerin iyi ki gittiğini...

Sonra, bir yükü daha sırtından indirmek isteyen dostumuza bakarız. İçimizde bir hüzün kabarır. Uzakta da olsa, tasalarımızın devri daiminin sürdüğünü hissederiz. Ama elden bir şey gelmez.

Çünkü hayat tuhaftır, vapurlar falan... Öyledir işte.

Gittiğinden iyi gel dostum, çünkü daha çok şaraplar içilmeli, daha çok bir yanımız buruk gülümsemeliyiz biz. Çünkü hayat garip, vapurlar, martılar... Çünkü biz hep bize benzeriz. Çünkü bizi en iyi biz dinleriz...

Gittiğinden aydınlık gel dostum, çünkü sendeki aydınlık bana yansır. İçimde "biz"im de bir gün herkes gibi olacağına dair bir umut büyür... Herkes gibi.

Ama sen gittiğin gibi gel, herkes gibi değil. Çünkü bize biz lazımız. Çünkü 2 ile 2'yi çarpıp 5'i halının altında bir biz ararız. Hayat tuhaf hocam, vapurlar falan...

Sen çabuk gel. Belli mi olur, belki martılara simit atarız.

sonbahar yağdı, ben ağladım...

2010-10-27T21:19:00.002+03:00

Sanki her şey söz birliği etmişcesine dört bir yandan saldırıyor bana. İlk düştüğüm yerde bir kutlama yapılacak ve bundan bir tek benim haberim yok gibi.

Keşke olmazların peşinde koşup hem kendini, hem de beni yormasa sevgili kardeşim E. Tutumunun beni rahatsız ettiğini onu kırmadan söylemeye çalışmam boşuna. Anlatamıyorum... Israrla dönüp duruyor aynı çemberin içinde, ve ben bu yanlışı nasıl düzelteceğimi bilmiyorum hiç.

Diğeri, sevgili M. irade yoksunu davranışlarıyla ayrı bir kısır döngünün içinde debeleniyor. Çarpıyor, düşüyor, kanıyor, ağlıyor, kalkıyor ve yine başlıyor... Söylemekten, izlemekten, dinlemekten, paylaşmaktan yoruldum tüm bunları.

Kendi oyunlarını tek başına oynamak isteyen C. beni en çok yoran kişi galiba B.den sonra...Ya da belki ondan da çok! (Böyle alfabe ile saymak da ne orijinal oldu, çok rahatlatıcı!!!) Aynı oyunlara ben eşlik etmek isteyince bozuluyor, şaşırıyor, direniyor, sertleşiyor. Bilmiyor ki, ben de yoğunlaşmaya başlamadım! Misilleme yapmak, çekmek, germek, uzatmak yoruyor beni. Al sana mide ilacı işte... Bir patlamada ortalığı saracak olan lavların yoğunluğunu tahmin bile edemiyorum...

Bütün hayatım elimden kayıp gidiyor gibi hissediyorum. Bir yandan hayatıma, fikirlerime tecavüz etmeye çalışanlar, öte yandan sadece bana ait olan zamanlara dokunan beni - bilmeden de olsa -taciz edenler, klişeler, klişeler... Her birini ayrı ayrı tanıdığım, her hareketlerinin ne anlama geldiğini bildiğim ama, bilmiyormuşum gibi davranan arkadaşlar... Sorumluluklar...

Bütün düzenimi alt üst eden ve bunu tamamen kendi düzeni adına yapan ama koşulları hiç düşünmeyen B. Allah'tan kaçacak limanlarım var tüm bunlardan kurtulmak için sığınacak.

İnsanların her şeyi bırakıp başka yerlere gitme isteğini şimdilerde daha çok anlıyorum.

Dışarıda yağmur deli gibi, içeride ben. Kendime koyduğum "iyi olma" ölçütleri beni gerçekten daha iyi biri yapıyor mu bilmiyorum ama umarım yapıyordur. Yoksa bu ağlamaların sonunda olacaklardan korkmadayım....

Yine geliyor hüzünlü bakışlarıyla Eylül

2010-08-31T15:47:00.003+03:00

Sımsıcak ale alev geçti yaz, uzun upuzun günler geride kaldı. Sabahlar artık eskisi gibi parlak bir aydınlıkla selam vermiyor bize. Ve akşamlar sanki bir parça serin. İçimizde gizli bir hüzünle parmak arası terliklere veda etmeye hazırlanıyoruz gizliden. Yazın o uçarı, tasasız günlerine... Yapraklar kurumaya dönecek çok geçmeden, günler geçtikçe kısalıp küçülecek gecelere bırakacaklar yerlerini.
Değişen sadece mevsimler mi olacak yoksa bizler de alacak mıyız payımızı bu dönüşümden? Sabahlara huzurlu mu olacak uyanışımız yoksa bir parça hüzün gün geçtikçe büyüyerek sonbaharı yüreğimizde de büyütecek mi?
Dün G.'nin sorusu aklıma şunu düşürdü: mutlu muyum?
Bir hesaplaşma ise bu kendimle
Evet. Mutluyum. huzurlu, güvenli, keyifli, gizliden gizliye 'başardığına inanan' mutlu. Buyum işte ben.
Başka bir seçeneği düşünmeyecek, merak etmeyecek değil ama ah etmeyecek kadar mutlu.
Dostlarımı düşündüm sonra, yıllar yılı konuştuğumuz bir şeyi dün akşam anladım Coupling seyrederken... 'Excuse person' inancının hepimizin içinde bir yerlerde olduğunu bir kez daha anladım ve excuse person'ı olduğum kişilerin benden daha mutlu, daha keyifli, yaşadıkları mutsuzlukları tümden unutturacak kadar mutlu olmalarını diledim. Dileklerim gerçek olur mu bilmem. ne zaman olur bilmem...
Şimdi yine Eylül geldi, yine biraz hüzün... Ama hüzün olmadan da keyfin neşenin değeri anlaşılmaz belki... Hüzünlü bakışlarıyla Eylül bizi sonbahara götürecek ve yine bahar gelecek. Umutla...

geri sayım...

2010-07-12T15:28:00.001+03:00

tatile sayıyorum geri... döndüğüm dönemeçlerden ileri...

yeni bir dönemece doğru ileri...

Semazenler dönerken...

2010-06-21T16:40:00.003+03:00

Işıl ışıl bir yer Yenikapı Mevlevihanesi.

Uzun, upuzun bir soluk tasavvufi - sufi müzik. Bazen hiç bitmeyecek gibi uzayan ama çoğunlukla hayran bırakan bir sesler bütünü. Allah, Allah sözleriyle doluyor kubbe... Kudüm, ney ve tef. Kanun ve ud, kemençe ve hafız.

Sağdan sola bir devinimle göğe açtıkları sağ elleri ile Mevla'mdan geleni, yere çevirdikleri sol elleri ile kullara ulaştıran, hep aynı çemberin içinde durmadan, durmadan dönen semazenlerin büyüsü, bembeyaz etekleri boz şikeleri ve siyah cüppeleriyle (cüppe mi deniyor bilmiyorum ama) bir başka hayatın - sanki çok gerilerde kalmış ve unutulmaya yüz tutmuş bir masalın - yansımasını aksettirdiler bize...

Yanımızdaki güzel adam, çaprazda ağlayan sarı - kırmızı elbiseli kız çocuğu, bebeğini uyutan baba... Gerçek hayata geri çağırsa da bizi ara ara, bir masal dünyasına yolculuktu yaptığımız.

Sonrasında kabaran deniz, yüzümüze çarpan buz gibi yağmur, fırtına rengi gökyüzü, kocaman kahkahalar ve güven dolu sıcak bir ev... Günler hep böyle geçmeli belki. Semazenlerin dönüş amaçları neyse benim amacım da bu galiba. Böyle büyü dolu, neşe dolu, keyif dolu günler yaşayabilmek...

Semazenler dönerken, ben de dönüyorum. Hayatıma gülümsemek için...

Kocaman bir kahkaha... Ha ha ha...

2010-06-07T11:21:00.003+03:00

Yeni insanlar giriverir ya bazen insanın hayatına, hani aniden ama böyle epey sağlamından...

Yemekler, gezmeler, sohbetler, hayaller... Uzar gider keyifli zamanlar. Ve böyle zamanlarda bütün o öfkelendiklerinin sana uzak şeyler olduğunu anlarsın. Mutlu olursun, olduğun gibi olmaktan.

Kocaman yürekleriyle gülen, dertleri geride bırakan, mutlu olmayı başarabilen insanlarla olmanın keyfine varırsın. Sevildiğini, sevdiğini hissedersin...

Kocaman kahkahalardan ibaret olsa keşke zaman, günler hep hafta sonunu gösterse, sofralar hep sohbetle uzun uzun, yabancılıksız, samimi olsa...

Ha ha ha...

insanlar, maskeler ve yalanlar...

2010-05-31T16:16:00.003+03:00

insanların yalan söylemesini anlayabiliyorum, bir şeyleri gizlemesini, bir şeylerden korkmasını, aslında hiç olmadıkları biri gibi davranmalarını da... Bir yere kadar. Ama iş bu insanların maskeleri düştüğünde, seni aldatmalarına öfkelenmene bozulup böyle bir şey hiç olmamış gibi kendilerini haklı çıkarmaya çalışmalarını, yalanlarının üstüne birer kat daha çıkıp, yüzlerine birer maske daha takarak seni kendi gerçekliklerine inandırmaya çalışmaları yok mu? işte o zaman, insanların nasıl cinnet getirdiğini, nasıl en sevdiklerinden bile kaçmak isteyip kimsenin yüzünü görmek istemediklerini anlıyorum.

Neden bunca zaman bir şekilde gizlediği şeyler, istemeden açığa çıktıktan sonra, ve üstelik bu açığa çıkışa şaşmama bozularak tepki vermişken, sonrasında olacakları merakla takip etmemi bekliyor insanlar? Ben mi fazla katıyım diye düşünmüyor değilim...

Şu sıra herkes ve her şeyin samimiyetinden şüphedeyim. Belki yalnızlık ihtiyacım, belki beni sağaltması gerekiyor özlenen bir kucağın ve gerçek dünyamdan uzak tereddüt ve sıkıntıların içine dalmalıyım bir süre... Belki Nil'in dediği gibi "ben bu yaz, bembeyaz bir otelde...."

maskeler ve yalanlar... hep yan yanalar.

mayıs, güneş, bahar, aşk, neşe ve diğer şeyler...

2010-05-11T15:41:00.002+03:00

Bir hafiflik var üstümde. mevsim yüzünü güneşe döndüğünden kelli sorumluluğum da azalınca bir gülümsemedir yayıldı yüzüme... Olmazlara umut büyütüyorum belki, ya da bir boş vermişlik seline kapıldım. Gülümsemekle geçiyor günüm, gecem. Bir garip Orhan Veli sanıyorum kendimi, sokakta kendi kendime gülümserken. Ve insanların da bana bakıp deli zannedeceğini düşünüp gülümsüyorum.

Güneş pırıl pırıl, gölgeler serin. Sorumluluğunu bırakanlara da kızmıyorum, kendime de. Yemek yemekten de vazgeçmiyorum, yürümekten de. Hayal kurmak işini şiar edinmişim kuruyorum da kuruyorum. Yoksa o kuruyan otlara dönerim, biliyorum.

Sokaklarda zıplayarak yürüdüğümü fark edince toparlanıyorum, ama hayal ederek yürüdüğümü fark edince hızlanıyorum. Bu sene hızla geldi, hızlı gidiyor. Duracak mı, dursun mu, ister miyim bilmiyorum, tek bildiğim en güzel ay geldi. En sevdiğim... Her anının tadını çıkarmak istediğim. Mayıs geldi. Hoş geldi... Güneş geldi, bahar geldi, neşe geldi. Aşk mı? Aşk da gelir elbet!

Günler günlerin ardında...

2010-04-12T20:26:00.003+03:00

Çocuktuk biz bir vakitler, hiç birimizin derdi boyunu aşmazdı. Küçücüktük, minicik, siyah önlüklü, beyaz yakalı. O zamanlar hayallerimiz vardı, yıkılmamış, örselenmemiş, incinmemiştik.

Zaman geçti büyüdük, hep birlikte... Düştük, kalktık, incindik, örselendik, yırtıldık, dağıldık, toparlandık, toplandık, kenetlendik. Herkesin acısı büyüdü büyüdü, boğazına düğümlendi. Yutamadık hiç o düğümleri, hep durdular boğazımızda.

20 sene oldu belki, büyüdük. Kat kat kabuklar giyindik, kat kat deriler soyunduk. Hep yan yana, birbirimizi gözlerimizden, seslerimizden okuduk.

Şimdi bir tanesi, sevinç ışıltıları saçıyor. Yazık ki ben onun sevincinin arkasındaki öyküyü de bu sevinci edinimini de benimseyemedim, inanamadım bu masala. Onun peri masalı benim için boyalı bir bebekten ibaret. Ama bunu ona hiç diyemeyeceğim. Hiç bir zaman asla inanmadığım ve onaylamadığım bu yalanın oynanmasına karşı çıkamayacağım. Sessizce derine bir yere koyacağım bu düşünceyi, üstüne büyükçe bir taş yerleştirip sonra da büyük bir gülümseme yerleştireceğim yüzüme. En büyük sevincinde, o bembeyaz peri masalında hemen yanında olup onun sevincini artırmak için ne gerekiyorsa, o ne istiyorsa onu yapacağım. İçimden bu yalanın gerçeğe - tam bir gerçeğe - dönüşmesini dileyeceğim. Tekrar, tekrar...

Zayıflayacağım, güzel bir elbise alacağım, güzel ayakkabılar, bütün o telaşlarda, sıkıntılarda hep yanında hep moral verenlerin başında olacağım... Sonra kendime bakacağım aynada, muhtemelen gözüm gözüme değince içimdeki taş kıpırdayacak, midem bulanacak, sonra derin bir nefes alıp taşı yerine oturtacağım tekrar ve o gülümsemeyi yüzüme bitiştirip devam edeceğim o masalın tamamlanması için eksikleri kapatmaya...

Günler günlerin ardından bizi birer birer iyi yalancılara dönüştürürken, sadece gözümüzden anlaşılıyor yalanlarımız, kendi gözlerimize değince. İşte bu yüzden, göz göze gelemiyorum sevdiklerimle... Yalanlarım dışıma kaçmasın diye...

Öfke baldan tatlı...

2010-03-30T16:12:00.003+03:00

Ben mi sinirliyim, ben mi öfkeli?

Yoksa insanlar istedikleri zaman bal gibi çifte standart yapıyor da ona mı bozuluyorum? Harcanan emeğe saygısızlık mı, yoksa itiraf edilemeyen duyguların esiri olunup yapılan düşüncesizlikler mi bunlar? Ya ben hangisine daha çok bozuluyorum bunların?

Başka zaman bulunamayan "zaman" nazik durumlardaki "özel" insanlar için bulunuyor, üstüne üstlük de bunun için bile benden yardım isteniyorken sinirlendiğimde bunun adı trip oluyor. Varsın olsun azizim!

Bunca senelik hayatımda olup olduğum "çok iyi" sıfatından öte geçmedi. Netice, sıfır civarında seyreyleyen bir hayat grafiği... İyi desen değil, kötü desen değil. Demek ki "çok iyi" olmak, isteklerime ulaştıracak sihirli anahtarım değil benim. Demek ki başka bir yol öğrenmeli ve artık onu denemeliyim. Mayıs hızla göz kırparken ve koşar adım yaklaşırken yeni yaşıma, bir seneye daha böyle girmemeliyim artık.

Bir dönüm noktası olmalı hayatımın ve tüm bu yıkıntıları, harabeleri ve hatta safraları, bu dönemeçle arkamda bırakmalıyım... Zira artık gözlerim yanıyor, boğazım da... Duman her yeri kapladı, ve ben kendimi bile göremiyorum.

"Öfke baldan tatlı" bugün söylediğini yarın unutursun mu diyeceksiniz? Unutmamak için bir şeyler yapacağım bu kez. Hani eski masallarda, yiğitler uyumamak için ellerini kesip tuz basarlarmış ya kesiğe; tıpkı öyle...

Öfke baldan tatlı belki evet, ama acı da zencefilden beter.

Bir yerden başlamak lazım zencefili tüketmeye, bunun için balla karıştırmak lazım belki. Acıyı tüketmek için öfkeyi kullanmak...

Durmanın faydası yok, yola koyulmalı...

Göğe Bakma Durağı...

2010-03-17T14:45:00.003+02:00

İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
şu aranıp duran korkak ellerimi tut
bu evleri atla bu evleri de bunları da
göğe bakalım.

Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz.
bu karanlık böyle iyi afferin tanrıya
herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
beni bırak göğe bakalım.

Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
sularım ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
seni aldım bu sunturlu yere getirdim
sayısız penceren vardı bir bir kapattım
bana dönesin diye bir bir kapattım
şimdi otobüs gelir biner gideriz
dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
bir ellerin, bir ellerim yeter belleyelim yetsin
seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlat
durma kendini hatırlat
durma göğe bakalım.

Turgut Uyar bu şiirle kimleri kimlere tercüme etti bilmem ama bana hep Ayşe'm'i hatırlatır bu şiir.

Ve her daim kocaman bir umut dizeleri dizdikçe gözlerimden bir bir.

"seni aldım bana ayırdım." kıymet vermenin bir telaffuzu da bu olsa gerek. Farid Farjad'ı dinliyorum karmaşık duygularla... Hem hüzün, hem huzur, hem çaresizlik, hem kabullenmişlik. Hem bahar hem güz... Ellerin dert görmesin usta, kemanın hiç susmasın...

bu da mı gol değil?

2010-03-12T20:07:00.004+02:00

FB'de bir arkadaşın verdiği bir bağlantıdan izledim yine o mahkeme sahnesini.

"Bu da mı gol değil be? Bu da mı gol değil?"

Bazı şeyler var ki her sefer - kaçıncı sefer olursa olsun - hep aynı hislere yöneltiyor insanı. Her sefer gözümden süzülen bir kaç damla yaş, her sefer geride kalan çocukluğuma gönderiyor beni.

Korkularım var, tuttuğum - kalbimden geçen diyelim - dilekler var, hala gerçekleşmemiş ve yavaş yavaş umudumu kestiğim, derin bir yerlere gömdüğüm - sakladığım dilekler...

Ötelediğim hayaller var, sustuğum öfkeler. Kimselere söylemediğim kıskançlıklar, tereddütler, tedirginlikler... Hayatı mı öteliyorum? Böyle böyle ertelerken her şeyi hayat bitiverecekmiş gibi geliyor bazen, elimde hiç bir şey kalmayacakmış gibi...

Sonunda ben de aynı soruyu mu soracağım acaba: "Bu da mı gol değil? bu da mı?"

Ağlamak güzeldir...

2010-03-08T21:11:00.005+02:00

Bazen çok çaresiz oluyor insan, elin kolun bağlı gibi. Hiç bir şey çözülmez sanıyorsun, bütün her şey üstüne geliyor sanki, çıkışı bir türlü bulamıyorsun filan.

Biliyorsun bir yanlışın var, evet, ama herkesin yaptığı onca yanlışa rağmen hayatlarına devam etmeleri o kadar kolay gibi görünürken, herkes öyle tasasız gülerken, her şey sana niye bu kadar ağır geliyor anlamıyorsun.

Keşke, yalnız kalabilsem diyorsun mesela, açtığın her kapının ardında bir insan oluyor. Kimi sana muhtaç, kimi ise öylece orada. Ama senin yalnızlık hakkını bir çırpıda yok ediyorlar işte...

Keşke, işe gitmesem diyorsun misal, katılman gereken en az üç önemli toplantı oluyor. Sanki sensiz hayat devam edemezmiş gibi, bırakıp gidemiyorsun ve devam ediyorsun.

"Keşke her şeyi bırakıp gitsem" diyorsun, ama yapılacak işler, sorumluluklar, sorulacak sorular ve bunların cevapları var, gidemiyorsun.

Daha kötüleri de var, biliyorum diyorsun, biliyorum. Bu da geçecek diyorsun, ama uzuyor, büyüyor, büyüyor, kocaman bir karanlık oturuyor yüreğine... Gece 3.48'de uyanıyorsun her gün, gün ağarana kadar gözünü kırpmadan düşünüyor, çıkış yolunu bulamıyor, yaşlanıyorsun.

Bir ağlasam diyorsun, geceye - gündüze bir ağlasam... Şöyle dizlerimi toplayıp göğsüme çeksen, otursam gözyaşlarım bitene kadar ağlasam, kimse olmasa yanımda bir - iki kişiden başka, onlar da hiç soru sormasa, bitene kadar yanımda dursalar sadece. Ama ağlayamıyorum. Yurttaki odamı bile özler oldum, sanki nefes alamıyorum.

Biliyorum, uyanınca geçecek dediklerimizden değil bu, uyanamıyoruz ve geçmiyor da zaten. Hoş, geçiyor da aslında, ömürle birlikte geçtiğinden çok da faydası olmuyor bu geçişin.

Ağlamak güzeldir biliyorum, ama gel gör ki, onu bile yapamıyorum...

yorgunluk bir örtü, üstümüze örtülen...

2010-02-22T11:20:00.001+02:00

Göz kapaklarımız ağırlaşır, hafif bir üşüme gelir sanki. Kıvrılıp yatsak kuytu - loş bir köşeye, o dakika uyuruz sanırız. Oysa o bir kaçıştır yalnızca. Cesur olanların fiilen yaptığı kaçışın "biz korkaklar versiyonu".

Bugün sevdiğim bir arkadaştan - galiba - bir veda mektubu aldım. Gidiyormuş. Haber vermesine mutluyum, gideceğine üzgün. Bir başkası - biliyorum - o en sevinçli haberini paylaştığı ilk insanların arasına beni de ekledi. Ne kadar sevineceğimi bilerek... Bıraktığım en gizli işaretlere kadar beni tanıyan bir başkası, en sevineceğimi bildiği sözleri yolladı bana bir başkasıyla.

Ama bu mutluluklar yorgunluğumu hafifletmiyor hiç. Sanki üstüme yüklenen tüm ağırlıklar beni o kuytu köşedeki derin uykuya sürüklüyor... Bilmiyorum yorgunluk mu üstümü örten yoksa kork(t)u(k)larım mı?

yer yarılsın, gök açılsın...

2010-02-05T09:14:00.003+02:00

Kış hiç bitmeyecek gibi... Ama bir yandan da günler uzuyor işte... Sanki hayat yadırgadığımız gerçeklere bizi alıştırmaya muktedir ve biz öylece kabulleniyoruz pek çoğunu sorgu sual etmeden.

Hep hayalini kurduğumuz gelecek geldiğinde ise, hayallerimizi elimizde tutmayı bırakıyoruz sanki. Hayat bizi kendi yolunda yürütüyor.

Dersler bitsin dedim, bitti. Kardeşimin okulu bitsin dedim, bitti. Milat koyduğum hikayeler başlamadı ama... Başlasınlar istiyor muyum, onu bilmiyorum. Ben bu milatları koyarken, koşullar böyle değildi çünkü. Şimdi sanki biraz ürkek, biraz kolu kanadı kırık gibiyim. Hani o heyecan, hani o yeni bir çizgi çekip yeniden koşmaya başlama planı? Bir şeyleri daha koyuyorum önüme, bir şeyleri daha erteliyorum. Korku mu, alışkanlıklar mı sebep? Bilmiyorum. Öte yandan başka planları da öne çekiyorum anlayamadığım bir cesaretle. Ve bir şeyler, birileri vazgeçip - ya da yeni kararlar alıp - gidiyor başka yerlere...

Hayat mı bizi kontrol ediyor, biz mi hayatı bilmiyorum. Ama belki yer yarılsa ve gök açılsa daha iyi olur ki, bize biraz boşluk kalır bir nefes almalık... Zira bahar gelene dek, havaya ihtiyacımız var.

Umudum geldi geri...

2010-02-01T11:29:00.003+02:00

Canım cancaazım döndü aramıza. Havada bir bahar aydınlığı, bende bir tedirginlik - bir süre sonra çözüleceğini bilsem de şimdiki çözümsüzlüğünden endişe etmemeyi başaramadığım - hali mevcut.

Aydınlık gülüşü geldi hayatımın. Güvenilir sığınağı, kuytusu... Hoş geldi.

Bir de daha çok yanında olsam keşke, kıvrılıp yanına otursam, öyle film izleyip konuşsak, o sigarasını içse ben az iç desem...

Bir başkasının çaresiz çırpınışlarını gördüm bu arada. Hayatın beni yormasına - ama yazık ki şaşırtmamasına - öyle alışmışım ki... Tepki veremedim. Bir başkası bir hüzne kapısını aralarken anıların eşyalara yüklediği anlamları anlattı, bir diğeri bir buhranla aynı eşikten ters yöne girmeye çalışıyor, umutsuzca. Paylaştıklarına söylenecek söz çoktu, diyemedim. Kalbini örseleyen bir de ben olmak istemedim.

Bir kitap aldım sonra, çocukluktan kalma bir ders kitabı... Mavi karton kapaklı. Sayfaları çevirdim, gülümsedim. Ne güzel çocuklardık...

Umudum geri geldi, her şey daha güzel olacak artık.

Yılların birikimi bu günlere meyve mi veriyor?

2010-01-15T09:33:00.004+02:00

2010 tahminimden çokça hızlı başladı. Kalp çarpıntıları, endişe, telaş, korku, hüzün. Milli Piyango, neşe, sevinç. Oyun, keyif, eğlence...

Sonra sanki bir başarı öyküsünü yazarmışım gibi önüme serilmeye başladı çiçekler. Sanki bir kaç adım sonra hayat bambaşka bir yöne evrilecek yepyeni ışıklı bir yol önüme serilecek gibi...

Kimilerine göre abartılı olabilir tüm bu sözlerim, hele hele bu sözlere sebep haller öğrenilince, ama ben yine de güzel şeyler olacağının inancındayım.

Yine, yeni olmayan kararları aldım bu seneye başlarken, ama sanki bu kez kendimde yeni bir güç varmış, bu kez farklı olacakmış gibi hissediyorum. Ya da diğer olayların ışığı bu kararların başarısız geçmişlerini gölgede bırakıyor. Şimdilik bunu düşünmüyorum. Kısa, küçük adımlarla ilerlemenin güvenilir sıcaklığında devam ediyorum yola.

Gün geçtikçe, "iyi ki"lerim artarken, "acaba"larım bir mutluluk ışığı yayıyor çevreme biliyorum. Kendimi ışıktan bir hare ile yürür gibi hissetmemin, bu hissi devam ettirecek diğer tüm olayların tetikleyicisi olduğuna da inanıyorum üstelik. Hani o filmlerdeki gibi işte, "her şey çok güzel olacak"! Yürüyüşe çıkarken biriktirmeye başladığım taşları yolu kolaylaştırmak için kullanacağım günler gelmiş gibi...

Hayır, zor olan şeylerin hiç biri bitmiş değil daha, ama her geçmiş zorluğun bugüne bir kolaylık ve hatta bir güzellik sağladığını görmek zorluklara karşı durmayı kolaylaştırıyor.

Kış güneşinde baharı yakalamak dedikleri bu olsa gerek. Kar soğuğunda yürüyüş. Bir de yağmaya başlarsa, daha ne olsun ki?

Sadakat ve ihanet nerede kesişir, nerede ayrılır?

2010-01-04T21:51:00.006+02:00

Çok "Ezel"vari bir başlıkla yaptım girişi belki ama, yaşananlara başka söz yok söylenecek...

Çok soğuktu gece, herkesin derdi kendine büyüktü. Kimi paylaşılır, kimi paylaşılmaz. Kimi anlatılır, kimi - yazık ki - anlatılmaz... Dostluk sabır demek, dostluk paylaşmak ama bazen en çok susmak, durmak hiç bir şey yapmamak - ihanete bile sessizlikle karşılık vermek demekti.

Bir dostun ihanetine ortak olmak - ya da ihanete karşı durmamak - da ihanet sayılır mı bir başkasına? Yoksa dostluğa sadakat ihaneti kabul etmeyi, ihanete ortaklığa itiraz etmemeyi mi gerektirir? Bu sorularla boğuşup dururken, hayatın her yerinde - her saatinde kontrolü elden bırak(a)mamanın bende bir alışkanlık olduğunu hissettim derinden.

Çarpıştım, direnmeyle kabullenme arasındaki bıçak sırtını başarıyla aştım sandım. Gururla durdum, aklımla direndim büyük oyunlara, hep olduğu gibi galip geldim. Korktum, zorladım, zorlandım, yoruldum ama galip geldim. Galip geldiğime sevindim mi? Bilmiyorum.

Dostluğu kazanmak, ihanetten uzak durmak, olabildiğince herkese sadık olmak... Ne kadar kendimden havale ettim yine bilmiyorum. Ne kadar gitti daha ömrümden, ne kadar yaşlandım onu hiç bilmiyorum.

Hayatın kontrolünü bırakmak lazım belki, belki sonra canımız yanacak da olsa, sadakatleri boş verip ihanetlere eklenmek lazım. Kontrolün ardında kaybolan gerçekleri gören dostların ihanetlerine ortak olmak, bir kereliğine...

Sadakatle ihanetin o sırt sırta durduğu yoldan geçtim ben, hava çok soğuktu. Yağmur yağıyordu, ıslandım. Gece soğuktu, bizi sardı, biraz ihanet ettik, biraz sadık kaldık dostlara, dostluğa... Hava soğuktu, yağmur yağıyordu, gece bizi kollarına aldı.

Bir kırmızı gül...

Bu insanlar beni öldürecek ama ben ölmeyeceğim...

2009-12-13T21:35:00.006+02:00

Gökyüzü kapkara, hava ayaz. Soğuk ve yağmur çiseliyor. Bir ayaz ki, insanı ısırıyor. Parmak uçları donuyor insanın. Her biri farklı dünyaların insanı olan dört kadın buluştuk sıcak bir kuytusunda İstanbul'un. Boğaz ışıl ışıldı, müzik var mı yok mu bilmiyorum. Şarap yoktu, kar da yağmıyordu. Ama yağsa eksiksiz olurdu. Hatta ölsem eksiksiz ölürdüm belki...

Öyle farklı kadınlar olduk ki, anlatsak roman oluruz. Hep dediğimiz gibi giderek "Sex & City" haline dönüşüyoruz. Her şeye bambaşka bakan, bambaşka hayatlar yaşayan insanlar olduk. Bütün farklılıklarımıza rağmen yine de eksiklerimizi tamamlayıp, aklımızdakileri değiş tokuş edip yaşamaya devam ediyoruz birlikte. İyi ki de ediyoruz....

Hayat beni yoran küçük adamlar ve küçük kadınlara karşı ruhumu dik tutmaya çalışmakla, duygularımla, davranışlarımla savaşmakla, günü geceye geceyi gündüze devirmekle geçiyor.

Fütursuzlara öfkelenip, kanları deli akan - dış dünyayı unutup sadece kendisi için yaşayan - insanlara sinirleniyorum. Sesim yükseliyor, gözlerimde kıvılcımlar çakıyor belki. Hayatı sorgulamaya daha bir eğiliyorum, hırsla bırakıyorum elimdekileri - eteğimdekileri. Kelimeleri insanlara saplıyor olmayı umursamıyorum. Öfke büyük bir alev her şeyin üstünü örtüyor, yalazlıyor etrafımı. Ama ben dönüp bakmıyorum - bakamıyorum. Belki de sadece o zamanlar dünyayı unutuverme lüksünü yaşadığım için boş veriyorum. Her zaman böyle olan insanları kıskandığım için aslında onlara kızıp onlar gibi oluyorum.

Belki beni öldürmeye çalışıyor hayat. Belki değiştirip dönüştürmeye çalışıyor kendine. Diğerlerine - o her zaman kırık dökük tariflediğim, uzak durduğum, uzak tuttuğum kişilere benzetmeye çalışıyor. Ve bu insanlara benzemek, bu insanlar beni öldürecekler. Ama hayır, ben ölmeyeceğim. Her zaman yalnız da olsam, sonunda tek başıma da kalsam ve hayat karşımda dursa da, tüm o insanlar gibi olmayacağım. Bu bir karşı duruş değil, beceriksizlik aslında. Yapamayacağım.

Belki bir gün bu insanlar beni öldürecek ama ben ölmeyeceğim.

Nerede başlar yalanlar, doğrular nerede biter?

2009-12-08T21:00:00.003+02:00

İncecik bir çizgidir hayatı ikiye bölen, bazen de üçe - beşe... O kadar büyük şeyler sanırız ki hayatımızı kırıp dökenleri, bir türlü üstesinden gelinmez zannederiz. Oysa ki bizim baktığımız pencere kadardır tüm gördüklerimiz. Tüm büyüklükler de bu pencere ile orantılı...

Bazen o pencerelerin dışına taştığımızı düşünür ona göre kurarız cümlelerimizi. Boyumuzu aşan laflar ederiz, hoş bir sada bırakmak umuduyla yüreklerde. Ama her zaman başladığı yerden doğru gitmez cümleler... Bir bakarsınız başı ile sonu apayrı yönlere gitmiş anlattıklarınızın. Kimi zaman cesaret vermek, kimi zaman azarlamak, kimi zaman teselli etmek için eğip büküvermişsiniz gerçekleri... İşte o zaman, bu sözlere yalan denir mi, bilemezsiniz. Siz demeseniz, başkaları der belki ama bir de vicdan vardır, yürek çarpıntıları vardır, kalp ağrıları, sevilenler için duyulan endişeler vardır. Yalan diyemezsiniz bütün bunlara. Ve bütün bunlar camı eriten ateş gibi cümleleri eritir, eğip büker içinizde. Hepsini siz de anlayamazsınız. Bir bakarsınız, cümleler başladıkları yerden farklı istikametlere dönmüş yüzlerini; yalanlar nerede başlamış, doğrular nerede bitmiş anlayamazsınız...

Hiç kimse gerçekten kötü değildir aslında...

2009-12-07T21:07:00.004+02:00

Biz öfkeyle her şeyi siyaha boyarız ya aslında, gözlerimiz görmez bazen o kötülerin de "iyi" taraflarının olduğunu... Bazen de o gerçekten kötülerin iyiliklerini görünce ne yapacağımızı şaşırırız. Oysa öyle bir yer ki şu anda durduğum, sanki elimde bir kocaman Pamuk helva, kocaman bir lunaparka dalmak üzereyim. Ve arkamda kalan hayat şu ara beni hiç mi hiç ilgilendirmiyor! Kötüler istediklerince kötü, iyiler istediklerince iyi ya da tam tersine iyiler kötü, kötüler de iyi olabilir. Umursamıyorum. Zaten hep inandığım bir düsturu tekrar edip herkesi kendileri ve çevreleri ile baş başa bırakıp aradan çekiliyorum: Hiç kimse gerçekten kötü değildir aslında, kötülük zamanla oluşur. Ve yeterince derine bakarsak, herkesin içinde iyi bir şeyler olduğunu görürüz.

Kırmızı kapaklı SEK süt şişeleri ve çocukluğum...

2009-11-25T23:28:00.003+02:00

Çocukluğum bir araya geldi yine, çok sık olmuyor ama, bazen bir araya geliyoruz böyle. Eskileri konuştuk. Reno Cadillac Yarımtampon'u, Texas'ı, 23 bin liralık Anadol'u... Akif Bursa'yı, Melike'yi, Sema'yı, Seray'ı, Ertu'yu, Gökçe'yi, İsmail'i, Şener'i, Önder'i; teravih namazlarını, basketbol maçlarını, hastanenin bahçesini, Cumhuriyet İlk Okulunu, Adnan Baki'yi, Turgut Özal karikatürlerini, din derslerini, okul dedikodularını, o zamanların hayallerini konuştuk. Hiç fotoğraflanmamış o günlerin hatırları bugün gibi aklımızdaydı. Kelimesi kelimesine hatırlanan hikayelerle doluydu çocukluğumuz... Ve büyümenin getirdiği bir bilememezlik, bir huzursuzluk da vardı bir köşede. Sanki arada neler olduğunu öğrenirsek, çözülür dağılır gider sanıyorduk. Eh, biraz dağılmadı da değil hani.

Sonra veda saati geldi, ayrıldık. Evime giden yolda - kendi başıma olmanın, hayaller kurmanın huzuru ile dolu iken - bizim bakkalın kapısının önünde bir kasa SEK süt gördüm, kırmızı kapaklı. Nereden olduğunu bilmesem de bana çocukluğumu hatırlatan o cam süt şişelerini... Çocukluğumdan ayrılmış, çocukluğumun bir hatırasını yakalamıştım kapının önünde. Çocukluğum düşündükçe içimi ısıtan sıcacık bir hatıra, daima yanı başımda duran dostluk. Çocukluğum bir şişe süt, kırmızı kapaklı...

Ben kocaman bir "düş"tüm...

2009-11-23T23:51:00.003+02:00

Ben kocaman bir "düş"tüm. Dünya küçüktü. Hayaller büyüktü ama hep. Boyumuzu aşanları vardı, peşinde koşup durduğumuz. Ama belki hayallerimiz boyumuzu aşmasa bir arpa boyundan fazla yol kat edemezdik. Belki bu kocaman "düş"ler bizi mutluluğumuza götürecek adımlardır. Bize büyük gelen bu hayaller aslında yarınların en alışılmış parçalarından olacaklardır. Bugün bunu bilmiyoruz, ama inandığımız - ya da inanmak istediğimiz - bu aslında. Hayallerimizin yarın gerçeklerimizin yanında küçücük, ufacık kalması.

Bazı hayaller vardı ki, bugün gerçekler. Bazı hayaller var bugünümün öylesine sıradan parçaları oldular ki, artık onların bir zamanlar birer hayal olduklarını bile unutuyorum durup düşünmezsem. Bazı hayalleri terk ettim artık - ki onlar zaten "gerçekten" hayaldiler aslında, kim ıssız adalarda geçen bir hayaller dizisi tasarlıyordu ki lost'tan önce? - ve bazı hayallerimi durup durup çıkarıyorum sandıktan. Böyle zamanlarında kendimin, en az iki kişilik konuşmaları seslendiriyorum içimden; bir kendim oluyorum, bir öteki. Sonra hayaller hep mutlu sonla bitiyor. Yani en azından ben istediğimi söylemiş, göreceğimi görmüş, kazanımımı - bir şekilde - edinmiş oluyorum sonunda...

Ve aslında zaten içten, candan, gönülden, derinden sevenlerle dolu bir "düş"teyim her daim. Sabah telefonumu açar açmaz düşen bir sms düşlerden söz edip umut veriyor bana, sonra bir başkası ansızın düşündüğünü - belli etmemeye çalışırken üstelik - açık ediyor, düşlerinin peşinden giden bir diğeri sevincimi artırmak için mi bilmem, "başardığını" paylaşıyor benimle. Diyorum ki her daim, sevenlerle dolu bir "düş"teyim. Uyanmaya gerek yok aslında bu kocaman düşten, ve bu kadar uzun görebildiğim için bu düşü, belki ben de birilerinin düşlerini paylaşmaya - yaratmaya - büyütmeye devam etmeliyim.

Ben kocaman bir "düş"tüm, "düş"lerin bir kısmı gerçeğe "d(ön)üş"tü. Ben (kocaman) bir "düştüm", dizlerim kanadı. Ama kendime "d(ön)üş"tüm. Ben kocaman bir "düş"tüm ve düşlerim birer birer gerçeğe "d(ön)üş"tü...

Bak içime gör beni...

2009-11-16T22:38:00.003+02:00

Hepsini yakalayamadım sözlerinin. Ama öyle içten söylüyordu ki Olgun Şimşek, bunun da benim şarkılarımdan - türkülerimden mi demeliyim? - olduğunu anladım ilk seferinde...

Aklım nasıl şaşkın

Sevdam deli taşkın

Sen görmezsin amma,

Narındayım ben aşkın

Bak içime gör beni

Tut elimden yak beni

İstemezsen bu aşkı

Otur baştan yaz beni.

İçimdeki burukluğu yazıya dökemedim. Ama benim yerime dökenler olmuş, dinlemek şansım oldu. Sevgili kardeşim, en değerli dostum, aynadaki yüzüm ve uzağımdan bana bir sevgi bulutu yollayan bir kaç kişi hemen düştü ardına sözlerimin. Diyemedim ki, "ben aslında hep böyleyim" Geçer dedim sadece, "geçer, bu da geçer". Oysa ben, kendi başımda geçmeyen bir hastalık gibiyim bir bakıma. Aşım yok, ilacım yok, iyileşmeyen kronik bir hastalık gibiyim.

Bir kaç dostu dik tutmak misyonu ile çalışmam gerekiyor bir yandan, bir yandan kendimden korumam kendimi. Öte taraftan zaman hızla akıp geçiyor ve ben hayatımın gidişini kontrol edememenin huzursuzluğunu da ekliyorum üstüme.

2009'un bitmesine 1,5 ay kaldı ve bu seneye dair hayallerimin pek çoğu yeni seneye evrilmek durumunda kalacağa benzer. Sonra, bu hesapları yaptıktan sonra yani, yüzüme bir gülümseme oturtup hayata devam etmek zor. Ama zaten, kolay şeyleri sevmem de ben...

Saydam olsak, içimiz görünürdü de, o zaman belki de daha zor olurdu hayat. Şimdi en azından kimse kimseyi görmüyor içimden...

Mecnun'um Leyla'm'ı gördüm...

2009-11-08T22:15:00.004+02:00

Mardin büyülü bir şehir... Evler sağır, evler dilsiz, evler kör çünkü.

Ama çocuklar... Tüm o dilsizliğe, sağırlığa rağmen; çocuklar capcanlı. Hayat çocuklarda çağlıyor. Tüm o var olmayış, o hayatı sanki inkar ediş ve dünyaya sırt çevirme çocuklarda yırtılıyor, deliniyor. Ayrılıyor bir bir.

Kiliselerde gizleniyor hayat. İnadına bir duruşla hayat atardamarlarda dolaşan kan gibi yürüyor kiliselerde. Direnerek değil, saygıyla, tevazuyla, inançla... Akıyor hayat. Her zaman yaptığı gibi. Herkese ve her şeye rağmen. İnancın büyüsü sarıyor insanı. Sanki o kadar inanabilsek bir şeylere, her şey daha güzel olurmuş gibi geliyor. Ama bazı şeylerin çok uzak ve geride olduğunu biliyoruz hepimiz içten içe... Sessizce durup bakıyoruz. Gizli bir hayranlıkla ayrılıyoruz rüyadan.

Yeni rüyalara yürüyoruz... Yine çocuklar sarıyor etrafımızı. Kurulmuş bebekler gibi, ezbere konuşan - ezberi bozulunca şaşıran - hayata aç, meraklı, umutlu, heyecanlı, hayallerle bezeli çocuklar...

Bir usta varmış, bir de çırağı... İki merdiven varmış camide, ikisi birbirini görmeyen... 29 tane tophane.Ya tophane neymiş? Çocuklar soruların cevaplarını bilmiyorlar henüz. Açlığı biliyorlar belki, üşümeyi, 10 kardeş her şeyi bölüşmeyi... Ama henüz soruların cevaplarını bilmiyorlar. Ezberi biliyorlar yalnız. "3000 kişi yaşar, dört köy var. 10 - 12 çocuk bir evde. Tophane mi? Bilmiyorum abla..."

Sokaklar sağır, evler dilsiz. Kimse derdini söylemez kimseye, göstermez ayıbını. Kusurlar gizlenir. Acıya karşı dik durmak gerekir. Bir de sis indi mi sokağa, insanlarla birlikte hayat da gizlenir bir yerlere... Eşeklerle dolaşan çocuklara kalır yine şehir. Bir sakız, bir şeker; yüzü aydınlanan çocuklar ve ellerinde fotoğraf makineleriyle turistler...

Ardından bir yağmur. Yağmur alır götürür çocukları, içimizde gizli bir hüzün.

Kalbimiz inceden sızlarken nereye gideriz ki? O fosforlu ışık, bizim de ardımızdan gelmeyecek mi? Kabuğumuzu bıraksak da, kendimizi bırakmazsak peşimizde bir iz bırakmayacak mıyız o fosforla? Kendimizi bulmaya gerek varmış gibi, arayanlara bir imdat çığlığı gibi...

İşte yağmur, işte çocuklar Mardin'de... Yalnızlık anlaşılır gelir bir an. Dertlerimiz küçük, hayallerimiz komik. işte yağmur, işte kör ve sağır evler, dilsiz sokaklar... İşte yağmur.

Bir kaç gündür hep aynı şarkıyı dinliyorum. "Mecnun'um Leyla'm'ı gördüm." Aytekin Ataş'ın sesinden dinliyorum bu kez ve aklımda bir cümle Hakan Günday'dan yine; "Ben aşıktım, o kumraldı."

"Tophane mi? bilmiyorum abla..."

Bir toplanma hikayesidir yaşanan aslında...

2009-11-08T21:32:00.003+02:00

Bir süredir orada burada yazdıklarımı bir yerde toplayayım dedim. Belki temize çekmek gibi hayatımı, bir şeyleri gözden geçirmek, günlük tutmak gibi bir nevi yaptığım...

Her yere ve her şeye bölünmüş düşüncelerimi bir nebze olsun toplamak amacıyla yaptığım ufak bir çalışma. Zaten tarihleri de ekledim altlarına yazdıklarımın. Biraz da bazı şeylerin hiç değişmediğini hafif bir buruklukla fark ederek...

Bir pazar gününün ardından...

2009-11-08T21:27:00.002+02:00

Sabah KPDS'ye girmek üzere KocaMustafa Paşa'ya gittim. Küçük bir okulda - ilk öğretim okulu olduğu için küçüktü elbet; küçük sıralar, küçük askılar, çarpım tablosu, mevsimler, andımız ve tarih çağları... - girdim sınava. Çıktığımda yağmur çiseliyordu, her şey ve herkesin kaybolduğu bir zaman gibiydi. Sokak boştu neredeyse, bir kaç genç - sadece gençlikten ibaret olan, dertleri de hayatları da, dünyaları da tam da oldukları - göründükleri kadar olan; o her geçen dakika da büyünen ve bir daha asla aynı olunamayan, en uçarı, en "genç" olunan zamandan gençler - bir kaç sigara izmariti, bir çöp arabası, dükkanının önünde sokağı izleyen bir bakkal. Öyle başka bir zaman, öyle var olmayan, öyle her şeyin dışında olduğum bir şey gibiydi ki o dakikalar...

Otobüse bindim. Yağmurlu bir pazar öğleni küçük bir kasabadan gidiyor gibiyim... Öyle bir kaderine razı, öyle bir hayatı kabullenmiş gibi duruyor ki her şey, ilk fırsatta gelip gezmeye çağırıyor sanki beni. Hani bazen uyanır insan, içinde o ender bulunan huzur vardır. Olduğun yerde olmanın o biraz da korkutucu - olduğun yerde olmayı öylesine seversen, değiştirmek istemezsin çünkü, hep öyle kalmak istersin... - huzuru ile dolmuşsundur sanki. Zaman öyle kalsın, gidilecek bir randevu, görülecek bir arkadaş, takınılacak bir ifade, yarın gidilecek bir iş, kazanılacak üç beş lira para, eve gidip gülümsenecek bir ana, baba, karı, koca, kardeş, arkadaş olmasın, her şeyden ve herkesten uzak, hepsine tanıdık ama hepsine de yabancı olmak istersin. Evler birbirine yaslı gibidir, beli ağrıyan yaşlıca bir amca sırtını evin duvarına dayamıştır, ev de ağrıyan belini yan eve... Yaşlı amca bir müddet dinlenir, soluklanmıştır, ağır ağır uzaklaşır. Ev gitmez, ev bekler, yorgunluğu geçmemiştir çünkü. Komşusunun omzuna dayalı sırtı, bekler. Her şeyin önünden geçip gitmesini... Toprağın derinine saldığı kökleriyle öylece durur. Belli ki biriktirir gördüklerini kuytu köşelerinde. Bir gün anlatacağı bir hikayesi olursa kullanılmak üzere. Her ayrıntıyı saklar. Bir paslı çiviyi, bir kırık iğneyi, bir kızıl saç telini... Sonra o yaşlı amca vardır, yol boyuna koyduğu alçak taburesine oturmuş çözdüğü pazar bulmacasına dünyadaki en önemli işi tamamlamak üzere gibi eğilmiş olan. Yolda ağır ağır yürüyen kimbilir hangi tarihten kalma bir pazar filesi içinde limonları ve patatesi görünen kamburu çıkmış tombul, yorgun yüzlü ama gülen gözlü teyze.

Tuhaf şeyler var hayatta, ya da sadece benim kafamın içinde belki... Önemli olan bu tuhaflıkları kabullenmek ve birbirlerine ve etrafa çarpmalarını engellemek mi, yoksa bütün bu "tuhaflıkları" düşünüp, kendini de cidden "tuhaf" zannedip kendini daha çok harap etmek mi seçilecek yol?

"Kırmızı: Terk edenlerin sırtlarının rengi." der Hakan Günday Azil'de, gökyüzünü kim boyar bilmiyorum. Yağmur bulutlarının adını unuttum. Öfke baltalarını bilemeden toprağa sapladım ama o kırmızı sırtların can yakan suretlere dönüşmelerini izlemek zorunda kaldım yine de...

Dışarda yağmur. Mor bir şemsiye. 5 YTL.

(04.05.2008)

Ayşe'den; son zamanlarda okumuş olduğum bu en güzel yazı için ellerine bileklerine sağlık, güzel arkadaşım benim. Oradan nasıl görünüyor bilmiyorum ama buradan baktığımda ve özellikle de bu yazıya baktığımda yazım anlamında kendini nasıl delice geliştirdiğini ve diğer yazı yazan pek çok insana kıyasla nasıl kendine has bir perspektif geliştirip nasıl iddalı olmadan kocaman bir yazara dönüştüğünü görmek, bir nebze kıskandırmakla da beraber ne yalan söyleyeyim, bir arkadaşın olarak beni çok gururlandırıyor.

bu yazı, bana sorarsan çok önemli bir yazı bence bu yüzden. Bu bir düğüm noktası gibi, bu sanki bir eşik.ve ben seni o şeiğin üzerinden hafiflikte atlıyor gördüğüm için çok kıvançlıyım.

çok çok tebrik ediyor, saygıyla selamlıyorum seni.

çok sevgiler

(05.06.2008)

Ceyda'dan; İzin verdin ya, kızmaya geldim:) Şu yazını tekrar bi okusana, sonra da cevap ver "neden yapamayasın?" Ayrıca tekrar baktım EN ÇOK 3500 diyor, korkulacak bir şey yok yani:) eee ne diyeyim, son 2 ay ;) zaten bu işlerin en güzel yanı da bu; gün saymak :) içim kıpır kıpır (deniz kıpırtısız) :)

(10.07.2008)

Dostları hatırlatan sözler...

2009-11-05T19:55:00.001+02:00

Bazı romanlar, şarkılar, şiirler, sözler okudukça birilerini hatırlatır bana. Bazen kendimi, bazen yakınımdaki dostları, bazen uzağımdakileri, bazen tanıdıkları, bazen sadece yüzünü gördüğüm insanları...

Bu şarkıyı dinlerken aklıma en az üç kişi geldi.

ilk iki dizesiyle çok sevgili kırılgan ruhlu bir dostum ki derdine teselli sözcüklerinden başka hiç yararım yok.

ilk dörtlüğün son üç dizesi sevdiğim bir dostun kalbini kıran bir tanıdığı hatırlattı bana ki belki o da kendince haklıdır ama unutmasa keşke, karşısındaki de insandır.

ikinci kıta ise öyle çok kişiyi anlatıyor ki... Her "aşık oldum" diyeni bu dizelerde görüp gülümsüyorum... Büyülü düşler. Öyle işte...

Umutsuz olduğu bir anda
Sevmek ister her insan
Birazcık şanslıysan
Neden olmasın
Kendinden emin değilsen sevme
Bensiz mutluysan
Hep öyle kal

Eğer her gece yattığında
Büyülü düşler sana
Benden bahsediyorsa
Hemen tatlı uykundan uyan
Çünkü ben hiç uyuyamam
Seni düşündüğüm zaman
Belki sevmekten hiç usanmam

(28.05.2008)

Bazen büyülü düşler bile mutsuz ediyor insanı... Kime ne demeli, nasıl bir tanı koymalı, yalnızlığı seven ama bir de ondan aynı zamanda nefret eden, çok dalgacı,çok umursamaz ama aslında çok da kırılgan... Bir acayip hallerde insanların var olduğunu kimlere demeli? Bu halleri nasıl imha etmeli? Bazı şeyler tedavülden hiç mi kalkmaz insan ömrü müddetince? Belki son kullanma tarihi olmalı ömürlerin de... O tarih gelene kadar iyi kullanmamız gerektiğini bilip kıymetine göre davranmalıyız ona böylece...

Uyku ne güzel bir örtüdür, her karanlığı örten...

(19.06.2008)

Hayat adil değil...

2009-11-05T19:54:00.005+02:00

Ne içkiler şişede durduğu gibi durur, ne de hüzün başkalarının gözlerinde durduğu gibi gözlerimizde...

Acıların insanı kaç yıl yaşlandırdığını konuştuk bugün, türlü acılarla tanışmış; tanıdıklıklarını da, yabancılıklarını da gizleyen insanlarla...Hepimizin sırları vardı kendine sakladığı. Hepimiz en çok acıyı kendimiz çektik sanıyorduk, en çok yaşlanan kendimiziz sanıyorduk. Oysa ki hiç bir kalp kırığı birbirinin aynı olmuyordu, hiç bir acı ötekine eş değildi, hiç bir zaman benzer şeylerin boşlukları farklı yüreklere aynı etkiyi yapmıyordu. Bazen erken bir veda, bazen hiç dönülmeyen yollar, bazen geri gelmeyecek olan gidenler... Ama hiç biri aynı durmuyor işte aynı acı da olsa, her bünyede farklı desenler yapıyor, kimini sağdan sola, kimini soldan sağa, kimini dikine dikine çiziyor yüreklerin...

Kimi "keşke"leri yok etmeye yetecek gücümüz hiç olmadı, hiç olmayacak, şanslıysak düzeltebileceklerimizi düzeltiyoruz, değilsek arkasından bakıp biten hikayelerin, tozlu defterlerin arasında kuruttuğumuz anılarımıza bakıp bakıp buruk gülümsüyoruz sadece ya da kendimize karşı güçlü olmayı bırakıp bir güzel ağlıyoruz kopsun inceldiği yerden diye...

Bir koku duyup apansız onunla gelen anılara ağlamak nedir hiç bilir misiniz? Başınıza geldi mi? Her şey eski haline gelse, olanlar hiç olmamış gibi de olsa asla o eski halinizde olamayacağınızı bildiğiniz hallerden geçtiniz mi? İçinizde büyüttüğünüz o acıları asla unutamayacağınızı - dünya tüm yaşananları hafızasından silse de - sizin içinizden silemeyeceğinizi bildiğiniz acılar var mı? Yok olsun... Olmasın. Olanlar bilirler dediğimi, onların tamiri yok, olmayanlar hiç öğrenmesin, sevdiklerim için en büyük dileğimdir bu. İnsanların gözünden acısını görüp anlamak da ayrı bir acı çünkü içimizde büyüttüğümüz...

Sokakta serin bir bahar havası var, hafifcecik üşüten, dostları düşündükçe gülümseten - yoran, yorulan, ağlatan, güldüren, paylaşan, çözüm arayan, bulamayan, çaresiz kalan, sevinen, sevindiren, seven... dostlar - kafamızı karıştıran, çok sevdiğimiz ama zaman zaman bizi yoran dostlar... "Sabaha kadar yürüseydim keşke" dedirten, dünyadan uzaklaştıran sonra sokaktaki sarhoşun bakışlarıyla dünyaya geri getiren serin bir hava. Hayallerde bile uzun süre yaşamamıza engel olan şehrin güzel havası...

Kanın tadı ile gözyaşınınki birbirine benzer, ikisi de tuzlu. ikisi de acıtır insanı havayla temas ettiğinde - nadirdir sevinç verdikleri o kucaklaşma anında, o nadir zamanları yaşayanlara da ne mutlu - ağlarken gözyaşına bulanıp daha çok ağlayan, ağladıkça susamayan, susamadıkça düşünen, yani galiba içinden kanayan bir canlı olduğumuz için benziyor tadları birbirine bu kadar?

Murathan Mungan'ı ne çok anlıyorum gün geçtikçe, "okuduklarınızdan size tanıdık gelenler çoğaldıkça yaşlandığınızdan şüphe edin" derdi ya, şimdi anlıyorum daha da çok...

Yaşım mı? Sormayın, söylemeyeceğim...

(09.06.2008)

from Ayşe: Endişelenediriyor beni yazdıkların, gün geçtikte geliştirdiğin bilgeliğinde yorumlayışının, sanki hakan gündayı tanımışçasına ve sanki onun seninle yaptığı konuşmalar sonrasında oturup yazdığına dair imalar uçuştururcasına. endişeliyim senin için, senin adına, seninle birlikte.durmadan açılan, durmadan büyüyen durmadan farkeden gözlerinin göreceklerini hissedebilmek acısı, korkusu.Ben ne kadarını gördüm ki, en sonunda korkup kapamıyor mu insan kendisini.Bir yere kadar alabiliyor akıllarımız gördüklerini, ondan sonrasını sanki bir masalmış gibi izlemiyor muyuz? Sanki artık ondan sonrasında başımıza gelenler başkalarının başına geliyor gibi, bir kahraman çıkıp onları (yani aslında bizi) kurtaracak gibi. Her masal iyi biter gibi. (oysa pamuk prensesin üvey annesi mutsuzluklarına gömüldü kaldı, güzel olmayı istemişti sadece, şimdi olsa bir kaç estetik cerrahi müdahalesiyle çözümlenebilecekti olay.)

Fakındalığı artan insanlar için endişeleniyorum çünkü bu adam ve kadınlar bu sınırların kapılarını araladıklarında artık geri dönüşü olmayan bir yola girmiş oluyorlar. (mavi hap kırmızı hap gibi) yani artık kız kıza oturup üçüncü kızın dedikodusunu yapmanın çok uzağına, elde çaylar kapı önlerinde oturup çiğden çitlemenim (çekirdek yemek) çok uzağına, dantelde motif çıkarmaya çalışmanın çok uzağına düşüyorlar. Bu ve benzeri pek çok şeyi çıkardığımızda elimizde soğuk, acı bir gerçeklik aklıyor. cezaevlerinde ölümler, tersanelerde ihmaller... solcuların hiç bitmeyen gençlik anıları, sağcıların vatan millet sakarya edebiyatları, hülya avşarın dekolitesi ve hande yener'in kocaman gözlükleri kurtaramıyor bizi o çelik gibi soğuktan. etimizin çekildiği, kurak, kocaman, ıpışıklı bir meydan bu, bir mahşer demosu gibi. orada durup karşılaştığımız gerçeğe mi yoksa o gerçeğe ulaşabilmek adına gösterdiğimiz çabaya mı küfredelim bilemiyoruz işte. oysa diğer yanda devam ediyor hayat. biz, araba farına yakalanmış tavşanlar gibi ezilmeyi bekliyoruz...

bunları söyleyen olmaktan nefret ediyorum ve bunları söyleyen olma yaşına gelmekten.benden yaşça küçüklere hiçbirşey söylemeyeyim istiyorum ama dilin kemiği yok ve bu iş çok daha çetrefilli bir hal alacak bir de kendi çocuğuna anlatmaya çalıştığında bunları.

haftasonu babamlarla yemek yerken, deniz Gezmiş'ten açılmıştı konu bir ara ve ben"hatırlıyor musun ne biçim kızıp odayı trketmiştim sen denzi gezmiş için "bu çocuğa da yazık oldu" dediğinde"dedim. güldü. O zaman ben odadan çıktığımda da gülmüştü ama ben o zaman neden güldüğünü anlamamıştım. oysa evet, yazık olmuştu, insan ölünce üzülünmez mi?

yaşadıkça öğrenmek ve öğrendikçe hayal kırıklığına uğramak korkarım insanoğlunun en bğyğk trajedisi. Ya da bunu seçmiş olanlar için diyelim en azından.

şimdi hafifçe kapayalım gözlerimizi, gülben ergenin sallanan kıçında hayale dalalım.

lost'ta yeni sezona bakalım.....

(10.06.2008)

Yıllar yıllar önceydi...

2009-11-05T19:52:00.002+02:00

Ne hasta bekler sabahı,
Ne taze ölüyü mezar.
Ne de şeytan, bir günahı,
Seni beklediğim kadar.

Geçti istemem gelmeni,
Yokluğunda buldum seni;
Bırak vehmimde gölgeni,
Gelme, artık neye yarar?

Yıllar önceydi bir arkadaşıma mektup yazıyordum, ve ilk başına bu şiiri yazmıştım. Keyifsizdim; bir şeylere sıkılmış, birilerine kırılmıştım kuvvetle muhtemel... Bugün, güçlendikten sonra ben pek çok şeyin ardından, geç gelen özürlerle karşılaştığımı fark ettim birden bire. Aslında vaktinde hep beklediğim, hayalini kurduğum olayların gerçekleştiğini gördüğümü fark ettim. Artık o zamanki değerlerini taşımasalar da hiç biri, yine de beni mutlu ettiklerini fark ettim. Tespitlerimde yanılmadığımı bir kez daha gördüğüm için...

Sigarasının dumanını aşkla içine çeken; beni sevmediğini söyleyip beni kızdırmaya çalışırken bile gözlerinde kocaman sevgisini ve yüreğini okuduğum Umut'um, sükunetini hiç kaybetmeden beni sakinleştiren sözleriyle Arif'im, güçlü deli dolu görünen ama gözlerindeki her bulutu okuyabildiğim Özgür'üm... Gülümsemeleri içimi ısıtan mutlulukları yüreğimi ferahlatan Esra'mla Miço'm, konuşmadan birbirimizi okur hale geldiğimiz - ve aslında artık bundan kurtulmak istediğimiz:) - Ceyd'im, mavi yeşil gözlerinde kocaman endişelerle beni düşünce kaldırmak için bekleyen ayna dostum Gözde'm, çok bunalınca bir ferah nefes veren güvenli sığınağım Ayşe'm, kafamızdaki tüm soruları şarapla boğmayı alışkanlık edindiğimiz İlker'im ve Emrah'ım, mekan sebepli ayrı olduğum ruhumun şenlikli tüm dostları, anılarımın ortakları arkadaşlarım...

Öyle kocaman bir koruyucu kalkan var ki etrafımda, tüm düşmelerimde - kalkmalarımda - kalkamamalarımda "yanımda" olduğunu bildiğim tüm sevdiklerim beni her incinmede tamir ediyor güvende hissettiriyor. Ve öyle büyük ki bizi yaratan, ve ben - bence - öyle sevgili bir kuluyum ki, her üzüntümün sonunu - çok zaman geçse de üstünden - "iyi ki", "şükürler olsun ki" ile karşılıyorum. Ve bunun farkına varıyorum. "Evet" diyorum, "Bak o gün bugünmüş". Her seferinde ne kadar ucuz atlattığımı, ne kadar sevindiğimi, ne kadar hafif ve huzurlu hissettiğimi görüyorum tüm incinmişliklerin üzüntülerin ardından...

Uyanıyorum bir sabah, okumak istediğim bir kitabı alıyorum elime, sevdiğim bir şarkıyı atıyorum şarkı listesine, çal diyorum tekrarlı çal. Okuduğumun daha tamir edilemez, daha gerçek, daha acı ve fakat daha çarpıcı olduğunu görüyorum, bir yandan etkilenip bir yandan ferahlıyorum. Bir yandan giderek gerçekleşen, acımasızlaşan dilimi düşünüyorum, uzağına düştüğüm insanları ve bununla duyduğum hafiflemeyi... Satır aralarında okuduğum düşünceleri diziyorum aklıma kat kat. Her birinden en sevdiğim kelimeleri alıp yeni cümleler yazıyorum kendime. Ve gülümsüyorum. Ayşe'min dediği gibi, her yaşanmışlık, hayalimde yazdığım her senaryo öyle çok kelime öğretti ki bana, artık o küçük riskli bölge dışında incinmiyorum, seziyorum, görüyorum ve anlıyorum neler konuşulduğunu satır aralarında... İyi ki diyorum, bugüne böyle geldim. Kendini sevmek iflah olmazlık örneği belki. Ama kim ister ki iflah olmayı?

(29.06.2008)

from Ayşe: Süratle büyüyen ama yaşlanmayan, bilge çocuk arkadaşım benim:)

akşama oturup konuşacak, biraz çay ve bir dilim kek ile şöyle geçen gün-hafta-ay ve yılların süzgecinden geçecek olmak, bu demlenmişlik hissiyle keşfettiğimiz, bize yeni başkalarına ohooo bilgileri paylaşacak olmak...

işte bir buluşma öncesini bunca keyiflendiren ve günün, ne kadar yorucu olursa olsn, keyifle geçmesini sağlayan şey bu.

yazdıkların için teşekkür ederim, sen de benim için çok yakın bir dostsun artık, bir tanışıklığı geçireli çok oluyor aramızda bu yüzden bu duruma arkadaş demek ne denli doğru olur bilemem.

çok sevgiyle kucaklıyor ve şu kalan dört saatin de ikimiz için kolay geçmesini diliyorum:)

(03.07.2008)

Cehennem Kapıları

2009-11-05T19:50:00.003+02:00

Hakan Günday'ın yazılarını okuya okuya yürümek istiyorum sokaklarda, önüme bakmama gerek kalmadan yürütsün biri beni yollarda, tıpkı dün olduğu gibi... Ya da kimse koruyup kollamasın, yürütmesin beni; çarpsınlar insanlar bana? Ne olacak ki?

"İnsanlar kendi cehennemlerini kendi elleriyle yaratıyorlar" diye yazdım çok sevdiğim bir dosta iki satır yazarken bugün. İçimizde çift yüzlü baltalar, parça parça edip savurduğumuz cam kırıkları, dünlerden bugünlere devir ettiğimiz acılar, huzursuzluklar... Üstünden neler geçse de unutmayı başaramadığımız sızılar, bir de o kiminle, nerede, ne yapıyor olursak olalım hiç kaçamadığımız yalnızlık hissi biraz. Cehennemi öyle bir ateşliyor ki düşündüklerimiz, bıçaklar da, camlar da erimeye yüz tutuyor. Azıcık törpülenince sivri uçları camların, bıçakların bir koşu yenilik peşine düşüyoruz. Sonuç? Yine cam kırıkları, yine labrisler. Önce bunlardan arındırmalı insan kendini ki, cehennemine giden taşları döşemesin yoluna. Ne güzel demiş Dante; "Hayatımın ortasında cehennemin kapılarına gideceğim."

Galiba hayatın ortası, her zaman tam da durduğumuz yer. Ve aslında hepimiz Cehennem kapılarında veriyoruz savaşımızı. Mühim olan bu savaşların neresinde, neye öncelik verdiğimiz. Her zaman en önde savaşanın kendimiz olduğunu unutmayıp her yerde baş köşeyi kendimize ayırmamız... Evet efenim, gerekiyorsa Cehennemin kapıları önünde bile kendimize tapınacağız; hayat bize acımaz, şeref madalyasını da hiç takmadı yakamıza bugüne kadar onca yaşanana rağmen, o halde kendi paçamızı kendimiz kıvırıp suyu öyle geçeceğiz. Cehennem varsa Cennet de vardır çünkü... Dünya varken Umut'un da hep olacağı gibi...

(29.07.2008)

from Ayşe: kurda sormuşlar, neden boynun kalın diye,kendi işimi kendim görürüm de ondan demiş.kendi işlerimizi,vazifelerimizi,bir ton derdimizi kendimiz görüp çekip,yırtılıp filan duruyorsak neden kendi keyfimizi de kendimiz sürmeyelim yahu ve bir lokma canı olan bit kadar zamanlarımızı ne olduğu belirsiz öyküleriyle tıka basa dolduralım.bak gene diyorum, kimse ama hiç kimse murathan mungan ya da orhan pamuk'u karşısına alıp "ah nalan, bunu bana nasıl yaparsın" edebiyatı çekemez, çektirmezler kardeşim.:)

bak hakan günday da aynıdır, eminim.

(ve aslında piç'te anlatıyor bunu ince ince,anlayana. bir de penguen'deki genco karakteri bazen sanki hakan günday tezatından oluşmuş gibi geliyor bana.)

şimdi çıkıyorum ben, sızmadan. bir sigara yakıp üffürte üffürte yürüyeceğim tophaneye doğru.sonrasında ev, mert gelecekmiş falan.:)

yazarım gene, kaçar ben

öpücük çok

(29.07.2008)

from Ceyda: Şimdi bu yazdıklarınızla alakasız olacak ama ne yapayım:) peşpeşe yazdığınızı görünce aklıma buluştuğumuz o akşam geldi:) hani devasa havuçlu kek+çay olan akşam:) hani benim başımda matrak işler dönüyordu:) (ne zaman dönmedi ki derseniz, bir şey diyemem:):)) diyorum ki tekrarlasak:) tekrarlayım lütfen :)

yazdıklarınla ilgili ise tek diyebileceğim melisim; (hala) yazabiliyor olmanın ve yazdıklarınla dahi olsa kendini/derdini anlatabiliyor olmanın kıymetini bil

(29.07.2008)

from Ayşe: bence biz buradan bir yokuş yaratıp ceyda,"yarılaraktan sallanabiliriz" en delikanlısından ve sanki bu bir yazışmanın en kendiliğinden olanı olur,tabi ben biraz işin sürpriz halini bozmuş olsam da...

buluşma fikri bana da çok keyifli gelir, bu aslolan ekibini toplayıncaya önce biz bir görsek birbirimizin hallerini yahu:)

haftaya fatoş yok,işyeri hafif cehennemsi olacak benim için, o yüzden gün için haftaya gün verememekteyim ama eğer olursa bir sonraki hafta da buradayız efem:)

eğlendirebilirim sizi kova doldurup yıkanma hikayelerimle en termosifonsuzundan.ve beraberinde elektirik ustaları ve sanırsın bir karnaval halidir bir evi diğerine taşımak.

ve bazen hala sanki aykutun ruhunu yavaş yavaş bu eve taşıdığını hissediyorum,sanki hala tam olarak buraya gelmiş değil gibi geliyor bazen,işte bu da böyle incelenesi enterean bir haldir, kekin yanına iyi gidebilir.

çok sevgiler

(31.07.2008)

Tekrarlı Hayatlar

2009-11-05T19:46:00.002+02:00

Aslında bir deney faresi olmak gibi yaşam denen şey,

kimle konuşsam ayrı sıkıntısı var herkesin, kimi dinlesem derdi boyunu aşmış ve hep dönenip duruyor gibiyiz aynı şeylerin çevresinde, bir bayrak yarışında gibi. Sanki birinin söylediği öbürününkinden büyük ve birinin gözlerinde okuduğum diğerinin gözyaşlarında süzülüyor dışarı. Bir yandan da devam ediyor hayat, çalışılacak sınavlar, okunacak yazılar, hazırlanacak raporlar, yazılacak yazılar, gidilecek toplantılar, asla yetişilemeyen - yetilemeyen dost sofraları...

Bir deney faresi gibiyim cidden, ve yukarıda birileri bizim şürekaya çok gülüyor olmalı...

Dediğim gibi; artık huzur istiyorum herkesin dertleri bitsin, herkes mutsuzluklarından arınsın ve ben de sessizliğin içinde öylece oturayım istiyorum. Çok mu şey istiyorum?

(12.08.2008)

from Ayşe: yanlış şey istiyorsun:) hayır, huzurlu adamlar tanıyorum, huzurlu olmakla ilgili en ufak çabaları olmayıp çok huzurlu olan ve bu huzurlu halleriyle millete kan kustran adamlar.son dakikaya kadar karar veremeyenler, beklesim kardeşim noolcak çılar, sıkıcılığından ve monotonluğundan tahammül edilemeyenler.

tamam ben de sürekli terminatör yaşayalım demiyorum ama onca sakinlik bizi bozar bak, buna eminim.

bir de, o yukardakiler var ya, hepsi bizden beter olsunlar inşallah, zeusun sakalı batsın artemis'in bütün memeleri sönüp sönüp pörsüsün, fındık kadar kalsı.

( uğur gürsoy okuyorum, içim çocuklaştı galiba.

bir adet hediye edeyim bu bahane ile:

http://img143.imageshack.us/img143/5348/11iv0gv3.jpg

keyifli bir gün dileğiyle.

(13.08.2008)

from Samuel: hayatı kaçırmak istememe'nin birincil yan etkisi...

her $eyi okuyup ya$amazsak, her $eyi bilmezsek çatlayacağız çünkü :)

(18.08.2008)

Meksika'nın kodu...Şarkılar seni söyler...

2009-11-05T19:45:00.001+02:00

Her zamanki gibi en güzel sözü Atilla Atalay söylemiş... Meksika'nın telefon kodunu biri bana da söylese, ne güzel olur.

Mesela ben de arasam Meksika'yı konuşsam konuşsam konuşsam... Herkesi, her şeyi, dinlediklerimi, sustuklarımı, söylediklerimi, söylemediklerimi, gözlerimde tuttuklarımı, düşündüklerimi, ağladıklarımı, konuşamadıklarımı, hepsini; hepsini anlatsam Meksika'ya... anlatsam da orada birileri dinlese, belki Haydar Abi'ninkiler gibi benimkiler de ağlar?

Acaba ben de başkasının içinden çıkıyor muyumdur bir yerlerde??

(25.08.2008)

from Ayşe: pazar akşamıydı, fabriga'yı okudum, okumamışım ben onu, kaç zamandır evde oysa kitap.bir ağlamak tutturdum tabi, gözler kan çanağı odaya girince aykut, gene ne oldu dedi.atilla atalay okudum dedim, hay allahım yaaa diye bir söylendi.

fabrikada kazanlara isim koyacak kadar duygulsal adamlarız işte.hani kocalarımıza fabrika düdüklerini bak seni çağırıyor diyecek kadar kadınlarız da...

atilla yazıyor.okuyana deredi düşüyor:)

(hatırlatanın ellerine sağlık elbette arada:)

(26.08.2008)

Gidenler dönmez geri...

2009-11-05T19:42:00.003+02:00

Yaşla mı alakalı bu, yoksa yaşadıklarımızla mı bilmiyorum ama bazı şeyleri gün geçtikçe kaybediyorum sanki. Öyle şeyler ki bunlar bir kucaklaşmayla anlayorum mesela kaybettiğimi, bir daha muhtemelen hiç bulamayacağımı... Karşımdakinin o utangaç tebessümü, gözlerini kaçırdığı o uzaklık artık benim sahip olmadığım şeyler mesela... Sevginin o utangaç içe dönük hallerine bir daha sahip olamayacağım, o "ilk"leri çoktan tüketmiş olduğum mesela...

Gerçekliklerimizin belirgin şekilde farklılaşmış olması; benim onu anlıyor, onunsa beni yadırgıyor olması... Hayata dair sadece kendi düşüncelerimi, kendi doğrularımı ciddiye alıyor olmam... Hele ki belli bir yaşanmışlığı paylaşmadığım insanları sadece gülümseyerek dinler hale gelmem...

Bir de hayattan kayıp gidenler var. Bazı dostları bir daha hiç eskisi gibi olamayacağımızı bile bile kaybettiğimi gördüm misal. Çok sevdiğim insanların uzaklarda olduğunu ve bir daha asla o eski günlerdeki gibi yakın olmayacaklarını gördüm. Hani o çay - çikolata günleri, Halley ile süt saatleri, o Barbaros'tan inerken konuşulan şen hayaller, vapurda dağıtılan o broşürlerle unutulmaz anılar edinmeler, kırmızı ışıkları koşturarak geçmeler, çokoprensle birlikte kaşer yemeler, bir fincan kahvenin içinden koca bir dünya yaratmalar, yollarda bir çizgi üstünde yürüyememeler... Hep yanyana bile olsak bir daha asla eskisi gibi olmayacaklar. O güzel insanların o güzel atlara binip gittikleri gibi, biz de bir yerlere gittik ve geri dönmeyeceğiz bir daha...

Bir başka arkadaşlığın gölgesiyle lekelenmemiş dostluklar ve asla çıkmayan o lekeler... Hani sadece yanyana oturup birbirini anlamalar... Bunların çok uzakta kaldığını ve bir daha asla geri gelmeyeceklerini biliyorum. Bir yandan hayatın akışı diyorum, bir yandan üzülüyorum harcadığım emeklere ve zamana boşa mı kaybettim hepsini diyerek... Bir yandan da ben mi anlaşılmazım, insanlar mı istemediklerini anlamayacak kadar bencil diyorum. Cevap her ne olursa olsun ben onu söylemekten korkuyorum.

Hani insanların yüzlerinde bir maske olur ya bazı tiyatro oyunlarında, o maske oyun boyunca ne olursa olsun hep aynı ifade ile kalır, işte kendimi o maske yüzüme yapışmış da kalmış gibi hissediyorum. Söylenmemek ve içindekileri konuşmamakla alıştığım ve alıştırdığım bir hayatı yaşarken; kendimi kendim bir şeylere / bir yerlere / birilerine bağlıyorum galiba. Ve bu böyle olunca herkes de beni bu maske gibi sanıyor, en yakınımdaki insanlar bile o maskeyle konuşur gibi konuşunca öyle bir kırılıp dökülüyorum ki aslında... Ama bunu da kimse görmüyor işte, o da maskenin arkasında kalıyor. Sonra hakkımdaki fikirlerini de söylüyorlar üstelik pervasızca yüzüme... "Ne biliyorsun ki?" demek geliyor içimden, "Ne sanıyorsun ki sen hayatımı?". Ama demiyorum... Çünkü hiç söylemedim daha önce, söylemek de istemiyorum. Mecalim yok... Kendimi anlatmak, tanıtmaya öğretmeye çalışmak istemiyorum ki...

Yorgunluk öyle bir örtü ki, kolunu kaldırmaktan ağzını açmaktan mahrum bırakıyor insanı. Ve zaten diyorsun ki? "Ne çıkar? Hiç kimse bilmese ne çıkar?"

Biz ayrık otları, hep böyle olacak olduktan, bizi ancak - o da arada sırada sapar üstelik - biz anlayacak olduktan sonra; "yakın" dediğimiz insanların çoğuyla sadece bir kaç istasyon arası birlikte yolculuk edecek olduktan sonra, "ne çıkar hiç kimse bilmese?" Aynalar biliyor nasıl olsa....

Gölgenizi benden uzak tutun lütfen, ışığa ihtiyacım var...

(02.09.2008)

Devlerin Aşkı

2009-11-05T19:39:00.003+02:00

Devlerin Aşkı oynuyor bir kanalda, Türkan ile Kadir’in en güzel oldukları filmlerden biri. İnsanın “Aşık olacaksan böylesine aşık ol, sevgili olacaksan böyle sevgili” diyesi geliyor izledikçe...

Bunların hepsinin film olduğuna katıksız inancın ve farkıdalığın bile gözyaşlarının yuvarlanıp yuvarlanıp ağzına burnuna dolmasını engellemiyor işte. Belki buna değildir ağlaman, belki dolup dolup taşan şeyler vardır bir yerlerde ve sen kendinden başka ağlayacak omuz bulamamışsındır... Çünkü artık hiç bir omuz senin gibi değildir – ya da sen öyle sanarsın – herkesin kendi derdi vardır. Herkesin ayrı hikayesi... Bugün bir yerde okudum: “Acının büyüğü küçüğü yoktur, acı acıdır.” demiş adamın biri. Doğru demiş, çok da doğru. Ama herkes kendi acısını en büyük sanmada işte... Ve etrafında en büyük benimki, hayır benimki diye ağlayanlar dolu olunca insanın, susmak düşüyor payına, çünkü acıların gerçekliğine de inancın kalmıyor, büyüklüğüne de...

Birazdan film bitecek, ve Kadir ile Türkan gözlerinde o aşk o bakış ile – ki onun bile film olduğunu, gerçek olmadığını düşünmek de ne büyük yıkımdır aslında aşka inananlar için, film işte o bile gerçek değil, en gerçek görüneni bile sahte – ölümü aşıp sonsuz mutluluğa adım atacaklar... İki damla daha süzülecek sonra göz pınarlarımızdan, bileceğiz çünkü böylesi olmadı hiç, muhtemelen de hiç olmayacak film çünkü bu...1976’da çekmiştir filmi Osman Seden ve o zamanlar – belki de – aşk daha temiz daha büyük bir duygudur veya insanlar daha temizdir, adamlar adam gibi, kadınlar kadın gibidir. Sevdalar sevda gibidir, kötü adamlar bile sonuna kadar kötü değildir mesela.

Biraz sonra beyaz bir gelinlik ile Türkan – çok rüküştür ama hiç ilgilenmezsiniz, içindeki Türkan’dır ne giyse kabulünüzdür o an – ve çelik gibi bakışlarıyla Kadir (silahı bırakır) gözlerinin içine bakarlar birbirlerinin, Savaş Başar’a karşı korkusuzca dururlar yan yana, Türkan’ın elleri titrer ve de yüreği, sessizce geçer giderler Süreyya’nın (Savaş Başar ki kendisini sadece bu filmde tanıyıp bilsem de çok takdir ederim o gözleri ile seven, gözleri ile nefretini kusan, gözleri ile ölen adamı.) yanından. Ölüm sevgiye dokunamaz sevgi yürür gider.

Ve az sonra Demet Akalım çıkar sahneye bir başka kanalda, “Sevdiğimi koluma takarım Bebek’te üç beş tur atarım. Olmadı bi’ de sinema yaparım, gördüğün gibi çok unutkanım.”...

Kimin neleri, niye unuttuğunu hiç bir zaman bilemezsiniz... Sadece kendinizi bilirsiniz. En büyük acı zaten sizinkidir hep... Öyle değil mi?

(03.09.2008)

Yine izledim aynı filmi, kim bilir kaçıncıya... Bazı şeyler de öyle değil mi hayatta, aynı filmi kaçıncı kez izler gibi yaşamıyor muyuz hayatı da?

Artık ortalamanın cc'den bb'ye çekildiği bir hüzün sınırı var sanki, bunlara da alışıyor insan... Belki de iyi bir şeydir bu. alışmak...

(05.09.2008)

...

2009-11-05T19:39:00.001+02:00

"Bak, ateşböcekleri",

Demek isterdim..

Ama tek başımayım.

demiş Oruç Arıoba. Bana Arıoba'yı tanıtan, hayatıma katan arkadaşım şu anda ne yapmakta hiç bilmiyorum. İçimde onu düşününce ince bir sızı oluyor, diğer pek çok giden gibi. Gerçi yalnız gidenlere değil, gittiklerime de üzülüyorum bazen, ama hayat gelip gitmelerle bir seyrüssefer değil mi zaten?

Şemsiye

2009-11-05T19:38:00.001+02:00

Şemsiye

Dün akşamüstü yağmur yağıyordu yürüyüşe çıktığımda gördüm bir çifti yağmur altında öpüşürken. Aklıma nedense bu şiir geldi. Ne de severim Ümit Yaşar'ı ben...

Yağmur Altında Öpüşmek

Hava kararmıştı
Yağmur yağıyordu
Dudakları sımsıcaktı
Elleri üşüyordu
Bir öptüm
Bir daha öptüm
Kimseler görmedi öpüştüğümüzü
Yağmurdan başka
İki gözüm çıksın
Şimdi ne zaman yağmur yağsa
Utanıyorum

Ümit Yaşar Oğuzcan

(27.10.2008)

Hayat ne tuhaf, vapurlar falan...

2009-11-05T19:36:00.002+02:00

Bir kelimenin sadece bir anlamı olsa, herkes her şeyi aynı anlasa, kelimeleri eğip bükmeden dümdüz söylesek ve bitse her şey. Hayatım sadece kendimden ibaret olsa...

Gülümsemek, durmak, topluluklara karışmak, konuşmak, dinlemek zorunda olmasam... Düşünüp bir şeyler söylemek zorunda hissetmesem, düşünmesem... bilmiyorum desem, gerçekten bilmiyor, hiç bir şeyi de anlamıyor olsam...

Her şey bir Tarık Akan - Gülşen Bubikoğlu filmi gibi olsa... Hep, hep mutlu son yazsa!...

Hayat ne tuhaf şey cidden... Vapurlar falan...

Bir Atilla Atalay kahramanı gibi hissediyorsam kendimi, bu onun dehası mı benim talihim mi?

(02.11.2008)

Kardan adamlar erir...

2009-11-05T19:34:00.000+02:00

Çocuktuk kardan adam yapmaya başladığımızda. Hiç bir şey o ilk yağan karda, boyumuzdan büyük kardan adamlar yapmak onlara ağız - burun yapmaya çalışmak kadar keyif verici değildi. Ne akşam ebesi oynamak, ne istop, ne saklambaç, ne de ortada sıçan. Bütn oyunların yeri ayrıydı elbet ama illa ki kardan adamdı. Sonra da hiç olmadı galiba...

Her yeri bembeyaz örtüp tüm kötülükleri, yanlışları, çirkinlikleri saklardı kar. Belki o yüzden, zaten küçük ve temiz olan dünya, sihirli bir güzelliğe bürünürdü. Kar soğuktu, elinde uzun süre tutarsan erirdi. Geriye sadece soğuk, üşüten bir ıslaklık kalırdı ellerinde... Güneş ışımaya başlayınca tüm soğuğa rağmen kardan adam dayanamaz yavaş yavaş erirdi. Kardan adamın erimemesini sağlamanın bir yolu olsaydı keşke... Keşke.

Sonra ne ara büyüdük, ne ara bu kadar geçti zaman bilmiyorum. Ama hala en sevdiğim kardan adamdır benim. O lapa lapa yağan kar, her yerin sihirli bir örtüyle bembeyaza dönmesi ve - artık sadece kiri pası değil - günahları, hataları da örtmesi hem garip bir şekilde o günlerin mutluluğunu, hem de o günlerin bir daha hiç olmayacağını bilmenin hüznünü getiriyor bana.

Her ne kadar pek çok şeyi öğrettiyse de ailem, insanlar ve hayat bana, kardan adamların eridiğini öğretemediler. Daha doğrusu onlar öğrettiler de, bilmekle kabullenmek aynı şey değil. Bile bile üstünden geçilen o yollar, o güvenilir görünen tanıdık hikayeler, aynı anda aynı bulutu görmek kocaman gökyüzünde, söze aynı cümlelerle başlayıp, aynı anda aynı şeyleri düşünmeler... Hem hep aynı kalmak hem de değişmek arzusu...

Zaman geçti, kardan adamlardan başka eriyen şeyleri de öğrendim. Umutların gün be gün nasıl kaybolduğunu, sevinçlerin ve neşenin bir anda uçup yerini derin mutsuzluklara bıraktığını öğrendim. Paralel doğruların sonsuzda kesişebildiğini öğrendim ancak. Matematikte istisnaların olduğunu ve o istisnaları sadece onların farkına varanların keşfettiğini öğrendim. Ama bilmek ile kabullenmek aynı şey değil, hiç olmadı.

Bazı şeyleri ne kadar değiştirmek istersek isteyelim istemenin hiç işe yaramadığını, 2*2 = 4 demenin bile nasıl zor bir karar olduğunu, bazı şeyleri hep susmak gerektiğini, bazı şeyleri hiç anlamadığımı ve galiba hiç anlayamayacağımı, yazara rağmen "niye varım?" sorusunu sık sık düşündüğümü ve bundan nasıl huzursuz olduğumu... Hepsini kardam adamlar gibi bildim ben kendimde. Taaa, o ilk zamanlardan beri vardılar aslında, sadece karlar eriyince ortaya çıktı bazı şeyler.

Bunları düşünen ve yazan kadının bende ne işi var bilmiyorum, o bensem bu gülümseme kimin onu da bilmiyorum. Bildiğim kardan adamların eridiği sadece.

Ama yine de kardan adamlar istediği kadar erisin, o soğuk ıslaklık onun bir vakitler orada olduğunu gösterdiği sürece, ben onları hep seveceğim...

(03.12.2008)

from Ayşe:

sonra insanlar kardan adam yeine, insandan adamları yeniden yapmanın derdine düşüyor, biraz daha şöyle olsa, şurası böyle olsa derken dişini geçiren, hayalindeki bir adamı yaratmaya başlıyor ve sonrasında adamı ilk haliyle sevmiş olduğunu hatırlıyor. dişini geçiremeyenlerin bazısı ömrünü tüketiyor uğraşarak, mutsuzluklarına mutsuzlık ekleye ekleye her yeni güne yeni bir program yaparak.bunların bir kısmı vazgeçip ellerindekinden, yeni bir kardan adamı bozuyorlar kendi hayallarrerindeki hale getirebilmek için. ve ortalık telef olmuş onlarca kardan adam ve kadınla doluyor, hiçbiri ilk yaratıldıkları gibi değil. sonra bir zaman, yavaş yavaş eritiyor o kardan adam ve insanları, bankalarda memurlar oluyorlar, vergi dairelerinde işlem yapmaya çalışanları azarlayanlar. çocukları döven öğretmenler oluyor, kedilere tekme atan esnaflar, ellerinde coplarıyla öğrencilere saldıran polisler ve diğerleri....
rubens'e sormuşlar, nasıl böyle güzel heykeller yapabiliyorsunuz diye, bir kalıbı alıp oymaya başlıyorum ve eksilttikçe yapacağım heykel kendini belli ediyor demiş.
biz ise elimizdeki kartopunun yanına yöresine eklediğimiz kar parçalarıyla kardan adamlar yapmaya çalışıyoruz, annelerinin bile bunca uğraşmadığı çocukları büyütmek için uğraşıyoruz.biz de yenildiğimizde bitecek ve bizler de dönüşeceğiz kendimiz de şaşırarak o sevimsiz çekiç kafalılara.
işte esasında pink floyd, "All in all you're just another brick in the wall" derken bunu kastediyordu...
(is there anybody out there diye fısıldıyor kulaklarıma bir ses....) (04.12.2008)

Aranızdan çıkmadı hiç adam...

2009-10-08T14:30:00.003+03:00

Duman "Geçmiş olsun" diyor. "Aranızdan çıkmadı hiç adam..."

Yoruldum,sıkıldım peşinden koşa koşa ben
Anlamam güzelim sen anlat külahıma

yasakmış günahmış
Konuşsam doya doya zorlama güzelim

karışmam aranıza
Aranızdan cıkmadı bir adam
Yolunuza ermedi hiç kafam
Kaçamadım o da benim hatam
Geçmiş olsun şimdi herşey yalan
Daraldım usandım
Elinden kaça kaça
Ben anlamam güzelim
Uzak dur yakınıma
Zararmış ziyanmış
Konuşsun doya doya
Elde mi güzelim
Alıştım acısına

Küçükken zannederdim ki kışlar kış gibi olacak hep, yazlar yaz gibi... Şimdi bakıyorum, Ekim'in 10'unda ayağımda bez ayakkabılar hala... Trafik ışıklarını sabırla bekleyen o çocukluktan çok uzağım üstüne üstlük... Her şey hep benim istediğim gibi olsun istiyorum anlamsız bir tatminsizlik ve gizli bir öfkeyle. Her şeye karşı çıkmaya ve her şeye diklenmeye hazır. Ne zaman böyle oldum ben? Ne zaman içinde bir öfke topunu gizleyen, sabırsız bir insan oldum? Ne zamandır mevsimlerin ayırdına varmak bu kadar zor?

Yine Birhan Keskin okuduğumdan mı, olmak istediğim yerlere yakın duran insanları görüp kıskandığımdan mı bilmem, içimde bir huzursuzluk var... Ne güzel demiş, başka sözlere gerek kalmadan...

Ankara

Halimi anlatacak sözler yazamam artık
bu kavruk mektuba
rüzgârdan yan yatmış otlar koydum
gerisini sen anla.
Ankara,
kekliğinim, boynumda bir siyah halka.

Bir küçücük gülücük, ufacık bir oyun - Kazanmanın Keyfi.

2009-10-07T15:54:00.002+03:00

Bir sefer kimse bilmesin kazandığımı dedim. Bilmesi gerekenler bilmesin - ama ben bileyim - onlar oyuna başlarken köşeme çekilmiş ve keyifle gülümsüyor olayım. Oyun bitip yanıma geldiklerinde daha hiç başlamamışım gibi davranayım. Ve öyle yaptım. Hiç bir şey olmamış gibi... Hiç bilmiyormuşum gibi.

Öyle keyifliydi ki yüzlerinde o mutluluğu okumak insanların, tüm o meydan okumalara boş verip "muş gibi yaptım". Oyunu ilk kazananı tebrik ederek...

Gün yüzüme kocaman bir gülümseme olarak yayıldı. Büyüdü.

Ufacık bir oyun, önce küçücük bir gülücük sonra kocaman bir gülümseme oldu...

Aşklardan aşk beğen, huzurlardan huzur...

2009-10-04T17:41:00.002+03:00

İki uzun, iki kısa, iki keyifli, iki uzak, iki kendimle, iki kabarık yürekli, iki efsunlu gün geçirdim. Kalabalıktık bir sürü, herkes oradaydı: ben oradaydım, Gözde oradaydı, Esra oradaydı, Gökçe, Özgür, Ahmet, Seda, Ömer, Gökçe, Hande, Aykut. Ve Umudum... Herkes oradaydı.

Ferhat oradaydı sonra, sonra Barış, Cantekin, Burcu, Gökhan..İsmail.

Uzun uzun caddeler vardı, bomboş, büyük büyük ağaçlar, yemyeşil, masmavi.

Bisikletler ve faytonlar, bolca da at pisliği... Ama yine de efsunluydu.

Aya Yorgi Aşk gibiydi, ışıkları yanarken İstanbul'un, gece inerken yeryüzüne, hayatın kendisi aşk gibiydi... O uzun yol da huzurlardan huzur.

Ne yollardan gidilir ne yollardan dönülür ama ille önce kendimize dönülür...

Sahaf Şenliği, korsan filmler ve hayat...

2009-09-29T15:55:00.002+03:00

Beyoğlu Sahaf Şenliği'ni ziyaret ettim hafta sonu iki kez... Bir çok heyecanımı, çocukluğumu, annemle babamın kitaplığını, yarım kalmış serileri, "büyüyünce sahip olunacak"ları, zaten sahip olunanları, sahip olmak istediklerimi gördüm.

Aniden insanları şaşırtıvermenin keyfini yaşadım bir kez daha. Gözbebekleri büyüyen insanları gördüm. Yemek yapmayı ve evimi özlediğimi, hayatımın daha önce hiç bilmediğim durgun sulara ilerlediğini fark ettim sonra.

Sonra birdenbire yanımda oturan kişiyle - bugüne değin azıcık şeyi paylaşmamıza rağmen üstelik - ne kadar derin, ne kadar içten ve samimi konuşmalar yapabildiğimi keşfettim. Korkusuzca kalbimdekileri paylaştığımı ve bundan ne büyük keyif aldığımı...

Korsan kitap almaya şiddetle karşı iken, korsan filme ve müziğe aynı katı tutum içinde olmadığımın ayırdına vardım bir de. Sadece sevdiğim beğendiğim materyalin orijinaline sahip olmak istiyorum. Gerisi önem taşımıyor benim için...

Her gün yeniden bir şeylerin ayırdına varmak ne güzel...

Mevsim tam sonbahar. Yürüyüş zamanı...

Sapsarı Gencecik Umutlar...

2009-09-15T23:09:00.004+03:00

O kadar çabuk büyütüyorum ki hala onları, içimde yaşamakta olan bir ruh olduğunu hissediyorum sayelerinde. O kadar çabuk gülümsüyor ki kalbim, her koşulda şükretmem gerektiğini düşünmekten alamıyorum kendimi.

Kötü haberler aldım sabahtan, belirsiz ve sonucu sıkıntı yaratabilecek başka haberler daha sonra. Ve sonra bir iyi haber, sonra bir umut verici haber daha, sonra bir akşamüstü sohbeti: güler yüzlü, çocuk umutlu; sonra kaybedilmiş bir kaç insan hesabı, sonra bir tabak dolusu yemek, sonra uzak dünyaların hayalleri... Sonra insan ruhu tahliline eğilen ama yormayan bir sohbet, sonra bir kaç fotoğraf....

Sonra uyku çağırmadan beni, bir kaç satır yazmak istedim. Sabah karanlığına dönmeden gece bildiğim bir kaç duayı söylemek için kendi kuytuma çekilip, bu umutları her daim kalbimde tutmamı sağladığı için Allah'a şükretmek için...

Gidilen yollar gibi yanlışlardan da dönülür mü?

2009-09-12T20:49:00.003+03:00

Bazı hataları düzeltmek zaman alır. Bazıları ise hiç düzeltilmez. Belki de düzeltmek istemediğimiz hatalardır bazıları. Kaç yanlış bir doğruyu götürüyor onu bilmiyorum. Ama yanlışlarımın götürdüğü ve yerine koyamadığım doğruların farkındayım. O doğruların eski yerlerine konması mümkün mü onu bilmiyorum. Kelimeler geliyor dilimin ucuna. Bir ses "dur" diyor, duruyorum. "Sus söyleme, her şey gereksiz artık..."*

Yağmur yağdı bugün dolu dolu. Doydu mu doymadı mı yağmaya bilmiyorum. Ama İstanbul'un çukurları doldu. İnsanların içine birikenler gibi, gözlerine yüklenenler gibi, yağmur da bir yerlere doldu. Kendi karanlığına boğuldu İstanbul. Ama insanlar direniyor kendilerinde boğulmamaya...Boğulmadıkça da çırpınıyor ve çırpındıkça da batıyor. Boğulmuyor ama batıyor bataklığa. Ölmeyecek kadar... Yarına yine uyanacak kadar.

Deniz Arcak "Sevdim seni mabuduma" diyor, Hayko da"Demedim mi" diyor. Ve ben dinliyorum... İyi geceler İstanbul. Gökyüzü yine parlak yıldızlarla dolacak elbet.

* Zülfü Livaneli, Sus Söyleme.

Dökül gözyaşım, ak boşluğa...

2009-09-07T22:45:00.004+03:00

Bir şiiri, ya da belki şiir de denmez ona, ararken lise yıllarıma ait bir defteri buldum. Yazılanları okudum bir bir. O dostlarla niye eskisi gibi görüşemiyoruz diye düşünüp hepsine sesimi yollamak istedim. Ama hepsine yetişemeyeceğimi biliyorum.

Şimdiyi paylaştığım dostlarım ve ailemle, sevdiklerimle yemek yedim üç beş kelam edip o tanıdık olmanın huzuruyla basketbol maçı seyrettim biraz.

Sonra gittiler onlar, ben yemek yaptım. Okumalara bıraktım kendimi... Sonra Hayko Cepkin dinledim bin birinci kere "Demedim mi?". Sonra bıraktım gözyaşlarımı aksınlar diye...

Ömrümün isteklerime yetmesi için kendime iyi bakmalıyım çünkü. Kalbimi kırıklara kesiklere değdirmek bana zaman kazandırmayacak. Sadece iyilikleri görmek gerek, tıpkı eskiden olduğu gibi.

Ses vermeliyim, sonra durup yankımı beklemeliyim. Ve kendime de izin vermeliyim. Dökül göz yaşım, ak boşluğa, her tuz zerresi zehrimi atacaksa eğer, ne duruyorsun?

Hoş Geldin Kadınım...

2009-09-06T23:24:00.005+03:00

hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin
yorulmuşsundur,
nasıl etsem de yıkasam ayacıklarını...
ne gül suyum ne gümüş leğenim var...
susamışsındır
buzlu şerbetim yok ki ikram edeyim
acıkmışsındır
sana beyaz keten örtülü sofralar kuramam
memleket gibi esir ve yoksuldur odam
hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin
ayağını bastın odama,
kırk yıllık beton çayır çimen şimdi
güldün,
güller açtı penceremin demirlerinde
ağladın
avuçlarıma döküldü inciler
gönlüm gibi zengin,
hürriyet gibi aydınlık oldu odam
hoşgeldin kadınım benim, hoşgeldin

Ne güzel demiş Nazım Hikmet, ki zaten her seveninin aksine ben aşkını severim Nazım Hikmet'in.

Dostlarla konuşurken anladım ki, herkesin bir kuytuluk beklentisi var. Bir güvence arıyoruz kendimize... Öyle ya da böyle hepimiz bir sığınak arıyoruz kendimize. Bir düzine insan olana kadar beklemeye gücümüz direncimiz var mı, ilk kim nerede düşer, nerede kaybolur bilmiyorum ama bunun mümkün olduğunca geç olmasını diliyorum. Kimse düşmesin, kimse kırılmasın, kimse kaybolmasın diliyorum...

Dinledikçe dertlerini dostların çok dertsizim onu anlıyorum. Düşündükçe kendimi, dertli miyim onu da bilmiyorum?

Temize çekmek hayatı...

2009-09-03T09:28:00.004+03:00

"Kendi haklarında düşünmeye başlayan insanlar artık tek ayaklarını tabuta sokmuşlardır bile..." diye yazar Ryu Murakami "Emanet Dolabı Bebekleri"nde. Bir yandan doğruluğuna inansam da bir yandan da tam tersine yeniden doğuşun müjdecisi olduğunu düşünürüm bu sorgulamaların.

Çünkü düşündükçe yeni kararlara varmak mümkün. Bir benden ötekine yol almak, yanlışları kabul etmek, değiştirebilirlik yetisini değerlendirmek... Yeniden başlamak mümkün.

Eylül geldi ve benim değişim zamanım göründü ufukta... Her sene belirsiz bir zamanda gelen - ama mutlaka gelen - o değişim zamanı.

Akşamların aksine, sabahların enerji dolu olduğu, planların planlar üstüne kurulduğu sonsuz karmaşayı - fırtınayı barındıran, ama bir planı gerçeğe dönüştürünce huzurlu bir limana yelken açılan bir yolculuk bu benim için.

Tabi bir de öteki tarafı var işin, tıpkı Birhan Keskin'in dediği gibi:

O kadar uzun yol geldik ki seninle
Şimdi, sen ayrı ben ayrı olan o yolu
Nasıl yürüyeceğiz?

Ne kadar söz varsa sana dair...

2009-08-31T10:32:00.003+03:00

Hepsi milyonlarca kere söylendi. Her şair, her şiir kendi dilinden söyledi. Her okuyan kendi dilinden anladı. Bir mim koydu yüreğine değdiği yerine... Her ne kadar söz varsa sana dair, hepsi söylendi.

Ve hep sürüp gittin sen... Kimi her sabah aynı saatte aynı öfke ve bıkkınlıkla yataktan kalkan insanlarda, kimi çocukların öğle uykuları olarak, kimi zaman deniz kenarındaki bankta dalgaları izleyenlerde, kimi zaman küçücük bir kahkahayla günümüz aydınlanırken...

Yolun neresindeyim bilmem, durup bunu düşündüğümde yok işin aslı. Hiç bitmeyecekmiş gibi, ve bir yandan da sanki bugün sonmuş gibi yaşamaya çalışıyorum hep.

Büyüdükçe bıraktığım fikirler, vazgeçtiğim insanlar oldu. Edindiklerim de oldu, saya saya bitmeyecek kadar hem de...

Her gün yeni kararlar alıp, ertesi günü bozduklarım da oldu, kararlılıkla kendime bile söylemeden uygulamaya giriştiklerim de...

Bazı sorular var ki içimde sana dair, hala bilmiyorum cevaplarını. Aramak faydasız, ancak zamanın ve senin getireceğinizi biliyorum cevapları. Sadece beklemek gerek biraz daha. Ne kadar? O da sana kalmış galiba...

Ne kadar söz varsa sana dair, hepsi çoktan söylenmiş. Ama sen kalbimi biliyorsun.

Hayat! Sen nasıl bir muammasın ki, bunca söze rağmen, hiç çözülmüyorsun...

Köprüden Önce Son Çıkış...

2009-08-26T09:40:00.004+03:00

7 - 8 sene öncesi bundan, yüreklerimiz daha saftı ve daha umutlu insanlardık geleceğe...

Nereden mi biliyorum? Kendimden tabi. Köprüden önce son çıkışın geçildiğine ve kurtarılmış dostluklarımızın olduğuna inanacak kadar saftık hala pek çoğumuz.

Belki ehliyetimiz yok diye, ya da İstanbul trafiğine karışmamışlığımızdan, o köprüyü geçmenin tek yönlü bir yolculuk olduğunu düşünüyorduk. İlk sapaktan yan yollara dalınıp kaçılabileceği gerçeği aklımızın köşesinden bile geçmezdi.

Sonra bir baktık ki zaman akıp gitmiş hızlıca ve dostlarla yollarımızın ne zaman ayrıldığını, o dostların ne zaman kaybolduğunu hatırlamıyoruz bile!

Geçmişi düşününce yaşanan her şeyin anlamını sorgulayıp, - bugünü bile sarsan - şüphelere bulanıyorum. Biliyorum ki o zaman söylediğimiz sözlere gerçekten inanıyorduk. Ya da inanmak istiyorum, inandığımıza...

Köprünün altından akan sulara bakıyorum, koskoca bir deniz. "Eh, büyüdük tabi" diyorum buruk bir yürekle. Dışarıdan göründüğüm gibi olmayayım istiyorum. Acı değil çünkü, buruk sadece. Kaçırdığım, boşa harcadığım vakitleri düşünmekle şimdiki vakitleri de harcamak anlamsız... Her şeyi sulara bıraktım ve "gittiler" demek istiyorum.

"Meğer orada küçük bir dönemeç varmış ve biz bunu görememişiz"

- Biletler lütfen,

- Geçiniz...

Yorgunluk akıp gitse...

2009-08-13T19:25:00.001+03:00

Sulara bırakabilsek bizi çileden çıkaran tembel, iş halletmekten anlamayan, at gözlüklü insanları...

Bazı şeyler insanı zorladıkça, sabrı öğreniyor insan. Ve aradığı cevapların doğruluğundan emin oluyor iyice.

Yürüyüş mü? En iyisi.

Yolların sonunda kendimi bulmak ne güzel...

2009-08-11T11:24:00.003+03:00

Her gittiğim yerden kendimle, kendime dönmem ne güzel.

Bir zamanlar sıklıkla sevmezken artık çoğunlukla gittiğim yerlerden her defasında o tanıdık bildik kendime dönme halini sever, bundan mutlu olur oldum.

Belki bu büyümektir, belki ben eskisinden daha mutluyumdur, ya da belki artık kendimi kabul etmiş, tanımış, sevmişimdir. Ama sebebi her ne ise keyifli bir sonucadır yolculuk...

Gecelere güvenli bir kuytuda karışmanın, günlere tatlı bir uyku mahmurluğuyla ama güvenle kalkmanın ne keyif olduğunu hatırlamak, benimsemek güzel.

Belki bu hal de tükenip gidecek yarın, belki yine kendime dönmeleri istemez olacağım bilmem. Ama günü böyle huzurla geçirmek yarınları düşünmeyi unutturuyor bana. Ve aslında içimde bir ses durup durup her şeyin daha da güzel olacağını fısıldıyor.

Bu sese kulak tıkamak istiyorum eski zamanlarda olduğu gibi. Düşersem kalkamamaktan korkarım çünkü. "Günü yaşa, hayal kurma" diyorum kendime, ama olmuyor. Bu huzur hali insanı hayallere gönderiyor.

Belki bunu böyle bırakmalı, her şey gittiği yere gitmeli ve ben hiç bir şey sormamalıyım...

Kumdan kaleler...

2009-08-07T20:31:00.003+03:00

Bir zamanlar Türkiye izliyorum. Kumdan Kaleler "Sana Dair" diyor. Aklıma Erdal Çelik geliyor. Sonra başka şeyler...

Sonra bütün cümleler, konuşmalar, gülümsemeler, içime bir sürü kırgınlık birikmiş, anlıyorum. Bir sürü de hafiflemişim geçen zamanda. Bir takım insanlardan uzak olmanın bana ne iyi geldiğini anlıyorum. Bir kaç dostu hatırlıyorum. O eski günleri, o iki duvar arasında sıkışıp kalmış koltuğu ve o koltuğu - o odayı dolduran kahkahaları, hiç bir zaman yetişmeyen çatalları, uçuşan tül perdeleri, mavi bir cep telefonunu...

Öyle incinmemiş, öyle hayalleri olan insanlarmışız ki biz diyorum, bir daha asla. Bir daha asla...

Yarın bir yolculuğa çıkacağım kısacık, belki kendimle hesaplaşmak gibi bir derdim yok, ama deniz kıyısı, yabancı insanlar ve şarap belki beni yeni yollara götürür, tıpkı önceki zamanlarda ansızın yaptığı gibi...

Sol yanımda küçük minyatür bir gül var. Nar çiçeği.

dönüş....

2009-08-03T09:46:00.002+03:00

Her gidişin dönüşü var işte bir şekilde...

Döndüm.

Yeni sorular yok, yine sorular var.

Yine bir milat koydum, denemek için.

Denemeden bilinmiyor çünkü...

Daha az şikayet daha çok huzur için, doğru cümleleri seçmek lazım.

Kum, su, dalga, nefes vs...

2009-07-16T21:42:00.004+03:00

Nihayet o beklenen tatil geldi. Huzurumu kaybedeceğim, ama huzurumu bulacağım. Kum, deniz, güneş, huzur, tembellik, uyku, kitap, telaş, neşe, kahkaha, yemek, yürüyüş, aile, vs...

Gitmek lazım, şehri arkada bırakıp. Kendi yeni ülkemize!

Gökyüzü bulutsuz mavi; kan, kırmızı...

2009-07-07T10:00:00.007+03:00

Önce Neil Gaiman'i okudum, içimi kocaman bir sevinç kapladı. Kelimeleri yutarken nefes almayı unutmuşum, durdum nefes aldım. Kitap bitti, hüzünlendim biraz. Yeniden bir bekleyişti yaşanacak olan. Hep beklediğim bir sürü kadın ve bir sürü adam gibi, onu da bekleyecektim yine... Olsun Mezarlık Kitabı'nı okumak, biraz daha beklemeye dayanabilir kıldı beni.

Sonra Tess'e döndüm soluksuz. O da bitince ki içgüdülerim artık bazı şeylerin nasıl biteceğini okurken anlamayı sağlıyor, yeni bir Tess'e geçmeden küçük eski sevimli bir masala dönmek istedim. Akan kanı unutmak istedim okurken gözümün önüne gelen... Korku içindeki kadınları anlatıyordu kitap, ruhu ve bedeni yıpratılan bir dolu kadını. İşin kötüsü okurken hep bir yerlerde benzer hikâyelerin yaşandığını bilmek, acıtan gözlemleri hatırlamaktı. Kanın kırmızısından uzak durmam gerektiğini düşündüm, o korku dolu insan kokusundan biraz uzak... Her yutkunduğunda aklına korkuları düşen, gece karanlığı indiğinde hızlı adımlarla evlerine yürürken kalpleri hızlı bir ritim tutturan kadınlar zaten yanı başımda yaşarken biraz uzaklaşmak.

Sabah köprüden geçerken bir dilek tutup denize attım. Gerçek bir dilekti; kan gibi sıcak, tuzlu, buruk. Yavaşça denize bıraktım gözlerimden... Bu seferki dileğimin de Aya Yorgi'deki gibi olduğunu düşündüm birden. Umutlandım, mutlu hissettim kendimi. Dileğimi içimden geçirip, denize gülümsedim. Büyümü tamamladım. Olunca "oldu" diyeceğim. "İki"

Sonra dünyevi bir sürü şey oldu yine, bir baktım o kadınlardan, kendimden, büyülerden ve dileklerden çok uzaktayım. Sonra yine bir şeyler oldu ve gülümsüyorum.

Hava sıcak, gökyüzü bulutsuz mavi; kan, kırmızı...

Mayki Bulu Ays

2009-06-29T10:42:00.005+03:00

Bir kaç gün geçsin diye bekledim, aklımdaki resim ve söz öbekleri silinir gider diye düşündüm. Bu sabah hala oradalar.

Michael Jackson'u böyle bir mihenk taşı olarak bir yerlere koymuş olduğumu bilmezdim... Çocukluğumdan bende bir yerlerde kalmış olduğunu bilmezdim. On beşimden sonra unutup gittiğim, yeni yetmelik hevesiyle yakışıklı genç şarkıcılara döndüğüm yüzümün (!) aslında bir yerde hep o zamanlara bağlı olduuğunu bilmezdim ya da.

Bir dönemi Michael Jackson ile yaşayanlar muhakkak üzüldüler ölümüne. Ben de üzüldüm elbette. Tıpkı eskiden aynı sokakta oturduğumuz, küçükken evlerinden çıkmadığım ama büyüdükten çocukluğumun şehrinden ayrıldıktan sonra bir daha görmediğim komşularımızın ölüm haberlerini almış gibi... Çocukluğumdan biraz daha koparılmış, biraz daha uzaklamış hissettim kendimi. Yıllar sonra karşılaştığımızda Şerife Teyze ile ikimizin de gözlerinin dolması gençlik - çocukluk hallerimizi hatırlayınca - nasıl böyle kopmuş bir tespihin taneleri gibi dağıldık ki biz? - benzer bir üzüntü dolmuştu içime. Çocukluğumdan bir adım daha uzaklaşmıştım. Sonra eski evimizin sokağı, eski mahallemiz... Ve bir adım daha.

Geçen akşam bir adım daha uzaklaşmış olduğumuzu fark ettim en eski arkadaşım E. ile yürürken... O da aynı şeyi fark etmişti ki, kaybetmek istemediği anıları yakalayıp bir yerlere saklamak istermişcesine çırpınıp duruyordu. Bir fincan kahvede, düşünmeden, hesaplamadan, ahkam kesmeden, çocukluğumuzdaki gibi konuştuk. Sonra yine uyku hükmünü sürdü yine uyuduk, yine uyandık. Sabah bu her zaman içinde olduğumuz o yetişkin dünyaya geri döndük. E. de dönmüştür, biliyorum, hatta benden önce dönmüştür.

Küçükken her şeyi istediğimiz gibi söylerdik biz. Tüm çocuklar yani... "a ces ko dı sey a lav yu", "eni yeci voki"... Her şeyi istediğimiz gibi görürdük, hayal ettiğimiz gibi. Kocaman demir kapılar, kocaman merdivenler, kocaman okul zili, karanlık koridorlar, hayaletli evler, perili köşkler, dut ağacı, kanlı çizme... Leblebi tozu, talaş böreği. Yerli malı haftası, okul tiyatrosu, fen laboratuvarı, yumurta deneyi, mors alfabesi...

Hepsi gün gerçeğinin arkasında kaldılar. Her şeyin üstüne bir toz bulutu çöktü. Yavaş yavaş kayboldu bütün o eğlenceli anılar... Sadece gidenler bir parça tozu havalandırdıkça altındaki o güzelim hazineleri görür olduk artık. Sisli havada görünen binalar gibi, görünüp kaybolup birbirinden ayrı hikayeleri hatırlatır oldular üstelik.

Hey Mayki, mayki bulu ays...

Kaç yanlışı doğrultabilir insan?

2009-06-23T13:14:00.004+03:00

Kaç kırık notu düzeltmeye gücü yeter senelerin tembeli bir öğrencinin?

Yıllardır şişman olan bir insan kaç günde incecik "tığ gibi" olabilir ya da?

Senelerdir yürünen yol yanlış ise, dönüş noktası nereden nereye olur?

O yanlış yoldan doğruya giden bir yeni yol bulunabilir mi?

Sıcaklar bedeni yorup yıpratırken, bu düşünceler de ruhu yoruyor. Öfke ile dile gelen bütün sayıklamalar daha öncekilerin akıbetine uğramaktan korkuyorlar. "Bir daha asla"lar, "yine"lerin pişmanlıklarına gömülürse diye ürkütücü düşünceler oturuyor kalbin orta yerine.

Hava sıcak, suyla birlikte sanki insaf ve sabır, merhamet ve duygu da ayrılıyor vücuttan. İnsan daha gaddar, daha acımasız olabilirim sanıyor. Yalanlarını insanların suratlarına çarpa çarpa fırlatabilirim sanıyor. Ama eski hikayeler bu sanrıları yalanlıyor. Ki eğer geçmiş geleceğe yansıyorsa, "tarih tekerrürden ibaret"se eskilerin dediği gibi, çok da umut vaat etmez o bir anlık kıvılcımlar.

Ama aslındasöylenmesi gerekeni Mevlana söylemiş zaten çok evvelinden:

Her gün bir yerden göçmek ne iyi,

Bulanmadan donmadan akmak ne hoş ...
Dünle beraber gitti cancağazım ne varsa düne ait,
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.

Dünya dediğin kocaman bir sahne...

2009-06-19T15:29:00.005+03:00

Dün akşam sevdiğim bir adamla onun sevdiği - dolayısıyla benim de sevdiğim - bir kadının hayatlarını birleştirme seremonilerinden birindeydim. - Birinde diyorum çünkü etkinlikler silsile halinde oldu /oluyor. Bunca yaşımda görmediğim bir etkinliğe katılmak hem eğlenceli, hem şaşırtıcıydı.

Esas kız - benim sadece gösterilerde, sinemada, tiyatroda olur sandığım - büyüleyici bir oyunun tam ortasındaydı. Müzik, kıyafetler, düzen - ciddi bir düzen vardı bütün bu törensel işte - ... Sanki kudümler, kösler çalınıyor ve birazdan kutsallara adanacaklar için ağıtlar söyleniyordu. Sanki bir kilise korosunun ilahisi söylenecekti birazdan ya da... Öyle ruhani bir hava ile doldu sanki ortalık.

Herkes bir sahneyi izliyordu. Ortasında esas kızın durduğu o küçük sahneyi... Fotoğraf çekenler, ışıklar, müzik, öğrenilmiş - öğretilmiş pek çok hareket, gülüş ve duruş... Dev bir sahneydi aslında dünya, hepimizin kullandığı. Esas kız o sihirli tozları üflerken üstümüze, bunun bir sahne - bir masal olduğuna iyice inandım.

Herkes kendi masalını yazıp onu oynamak istemiyor muydu zaten hayatta? Kimisi böyle yazıp başrolde oynuyordu, kimisi yazılmışı oynuyordu sadece... Kimisi emek emek her ayrıntıyı düşünüp böyle büyüleyici masallar yaratır kimisi akıntıya kapılıp giderken, aslında pek çoğu kendilerine uygun görülen hikayeleri oynuyordu. Kimi ise bu kuralların dışında kalıp "istisna" oluyor ve hayatı olduğu gibi "yaşıyordu". Sahnelerden uzakta, sahneleri sadece izleyici olarak takip edip, kendi cümbüşünde - izlenmeyi aklına bile getirmeden - geldiği gibi yaşayarak...

Günler tepelerden koşan vahşi atlar misali...

2009-06-18T13:15:00.005+03:00

Zamanın hızlandırılmış bir film sahnesi gibi aktığını hissettiğiniz oldu mu hiç?

Son günleri belki de bir kaç ayı hep koşarak yaşıyormuşum hissindeyim. Bir şeylere, birilerine yetişmek için. Oysaki yetmiyor, yetişemiyorum.

Küçükken dedemin bahçesinde ön taraftan arkasına doğru bahçenin kollarımızı iki yana açarak koşardık ve eğim arttıkça koşu hızlanırdı. Engellemezdi de kolay kolay. Ya ağaçlara çarparsam diye korkardım hızımı kesmeye, ama bir yandan da beni aşağı çeken o güce karşı dururken düşmemeye çalışırdım. Bugün en sevdiğim oyunlardan birinin niye bu olduğunu biliyorum. Kendi başıma, kendime karşı ve yenemeyeceğim bir rakibe karşı keyifli bir yarış. Kendi başınalık sonsuz bir güç çünkü benim için ve ucu bucağı olmayan bir yarış alanı...

Pek çok dertten hafiflemiş gibiyim gün be gün geçtikçe. Sınavlar bitiyor, günler geçiyor. Gidenler dönüyor, günler geçiyor. Yeniler eskiyor, günler geçiyor. Bir şeyler büyüyor, kalp atışları duyulmaya başlıyor giderek belirgin şekilde; günler geçiyor. Toz tutuyor raflardaki biblolar, günler geçiyor. Hesapların üstü çiziliyor, günler geçiyor. Dostlar özleniyor, günler geçiyor. Sözler büyüyor içimde, günler geçiyor. Yapraklar kopuyor dallardan ara ara, günler geçiyor.

Ve tıpkı o çocuk oyunlarındaki gibi ve hatta tepelerden koşan vahşi atlar misali hızla geçip gidiyor günler.

Bu kitabı okumadım, hatta Bukowski'den okuduklarım da sınırlıdır çok. Ama bu kitabın adı benim için hep özel oldu, çok sevdiğim bir dosttan ötürü.

Günler geçti, hızla da geçmede. Yetişmenin mümkün olduğu günlerin umuduyla...

Meksika'nın kodu kaç?

2009-06-08T22:29:00.003+03:00

Meksika'yı aramam lazım benim...
Atilla Atalay'ı arasam önce, bilir mi?

Ağustos Çıkmazı

2009-06-08T21:55:00.003+03:00

Beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun

beni koyup koyup gitme
ne olursun
bir deniz kıyısında otur
gemiler sensiz gitsin bırak
herkes gibi yaşasana sen
işine gücüne baksana
evlenirsin çocuğun olur
sonun kötüye varacak

beni koyup koyup gitme
ne olursun
elimi tutuyorlar ayağımı
yetişemiyorum ardından
hevesim olsa param olmuyor
param olsa hevesim
yaptıklarını affettim
seninle gelemeyeceğim
beni koyup koyup gitme
ne olursun.

Bütün ölü şairler bizi anlattılar hep, o eşssiz yazları, baharları, aşkları, ölümleri, hüzünleri...
Ben ise kendimi anlatamıyorum kendime bile. Kime uzansam çekiyorum elimi geri. Çünkü biliyorum, bana giden tüm yollar kapalı. Kendim kapatıyorum. İyilik için yapıyorum bunu üstelik. Yani öyle olduğunu sandığım için alışmışım böylesine. Göz kırpmak gibi, kendime giden yolları kapatıyorum bir bir. Kendimle yüzleşmek istemiyorum belki. Hayal kırıklıklarımla hesaplaşmak, onları kabullenmek, büyümek istemiyorum.
O gizli çemberin dışındaki herkesten - herkesten hem de - uzakta olmak, habersiz olmak, ve dahi onlarla iletişmemek istiyorum. Hiç biri bilmiyor bunu. Hiç biri beni o kadar çözemedi çünkü. Ben çözememişken onlar nasıl çözsün, değil mi ya?
Şarkılardan fal tuttum, çıktı. Ama ne dilediğimi unuttum. İçimdeki çıtırtıları duyuyorum durduğum anlarda. Duymak istemiyorum oysaki. O çıt çıt sesler hayra değil, duymayayım diyorum. Kimsenin duymadığı çıtırtıları tek başına duymak hiç bir işe yaramaz diyorum. Bu çıtırtılar beni ileri değil geri götürüyor ama kulaklarımı tıkayamıyorum içime. Çıtırdıyor durup durup bir yerler. Kıymıklar giriyor o çatlaklara. Durmuyor, çıtırdıyor. Çıt. Çıt. Çıt...

Keşke bir yolu olsa duymamanın.

Çıt.

Çıt..

Çıt...

Aşk ve Kuyruklu Yıldız

2009-06-01T15:11:00.002+03:00

Gittiğim bütün hekimler aynı şeyleri söylediler
Söz birliği etmişcesine
"aşk hastalığıdır bunun adı
ve çok sarsar insanı bu yaştan sonra"
Oysa ne yalan söyliyeyim,
Ben yalnızca
Bir kuyrukluyıldıza
Çarptığımı sanmıştım
Yaşamın çıkmaz sokaklarında yürürken
Yüreğim bir patlamayla aydınlanınca.

Öyle güzel söylemiş ki Akgün Akova, onu kıskanamıyorum bile...

Bütün günleri ve geceleri şiir kitaplarını karıştırarak yazılanlardan kendime yeni yeni anlamlar çıkararak okuyabilsem keşke.

Sevdiğim - çok sevdiğim - bir kaç dosta yardım edememenin çaresizliği, sıkıntısı var biraz üstümde. Ama güneşin içimize dolan ışığını bırakıp masa başına oturmak fikri esas yüreğimi burkan...

Hayallere giden bir yol olmalı, yakınlarda... Bulunmalı...

Kadından Kentler

2009-05-26T22:21:00.005+03:00

Sabah başlayıp akşam 100 sayfasını devirdiğim Kadından Kentler'de, İzmir'den Trabzon'a, Amasya'dan Bursa'ya kent kent kadınlarla dolaşıyor Murathan Mungan.
Tıpkı bir kadının hassasiyetiyle her ayrıntıyı tek tek kağıda dökmüş Murathan (Pek sevgili A. annesi Z.nin bütün bu meşhur yazarlara Murathan, Ahmet, İnci deyişini anlatır sık sık ben de ona öykünerek yazıyorum şimdi Murathan diye...). Okurken gözyaşlarımı tutamadım / tutamıyorum. Akması gerekiyor zira bütün bu gözyaşlarının, bütün biriktirdiklerimi dışavurmanın, hafiflemenin en basit, en zararsız yolu bu çünkü...
Yürüyüşler yetmediğine göre artık, tatilin vakti gelmiş demektir, içinde düşüncelerin olmadığı gevşek zamanlaradır özlem. Kelimelerin anlamlarını kaybettiği zamanlar yorgunluğun göstergesidir ve ne olursa olsun dinlenmek lazımdır.
Haydi günler geçsin ve gidelim uzaklara...

Bugün orda da cumartesi mi?

2009-05-23T23:37:00.004+03:00

Bira nasıl kokar bilir misiniz?

Peki ya dostluk?

Sevgi nasıl kokar?

Alışkanlık?

Yavaş yavaş, emek vererek, ilmek ilmek örmek nasıl bir keyiftir, nasıldır sanki bir çocuğun dünyaya gelişini izlemek gibi verdiklerinin karşılığını aldığını görmek?

Bir sürü koşturmacanın içinde o haleyi hissetmek, bazen zorda bıraksa da insanı, sevdiklerinin seni koydukları yeri görmek, hissetmek; ne keyiftir...

Zambak kokusu dolduruyor odayı baygın. Masanın üstünde iki kitap, biri Murathan Mungan, öteki Jostein Gaarder. Koca bir bardak su yanı başımda radyoda İrem çalıyor, - hala şarkı söylüyor mu yoksa kayıp mı oldu? bilmiyorum. - sağda F.'nin çevrimiçi olduğunu görüyorum. İki sataşmasam olmaz, seviyorum çocukları, onlar ne denli sevdiklerimi bilmiyorlar, önemsemiyorum. küçük bir kalp çarpıntısı görüyorum, gülümsüyorum, ukalalık taslıyorum kendisine, anlıyor, gülerek cevap veriyor bana.

Hafifleme, gülümseme, tatlı bir yorgunluk, bir kaç plan, bir kaç heves, bir kaç umut...
Yaz yüzünü göstermeye başladı galiba, belki de bugün Cumartesi'dir, tıpkı dün olduğu gibi...

Bir hale var, arada görünüp kaybolan...

2009-05-18T15:14:00.003+03:00

Orada olduğunu çoğu zaman unuttuğum koskocaman bir hale var çepeçevre beni saran.

Işık dolu, içten, gülen gözler var...

Kendinden önce beni düşünen, bütün "boş"luklarıma hiç renk vermeden katlananlar var...

Dara düştüğünde ilk beni aklına getiren var; sonsuz güvenen, güvenilen...

Neşesini bana akıtmaya çalışanlar var, her koşulda seven, destekleyen, moral veren, yanımda olan...

En sevinçli haberini ilk benimle paylaşan var, bunun da beni ne denli mutlu edeceğini bilerek / düşünerek...

Aklındaki düğümleri çözmek için anlatan var, ne özel olduğumu düşündüren...

"Bir yemek yiyelim, özledim" diyerek mutlu eden var...

Beni dans gösterisine çağıran, ilk aşklar serisini anlatan Ç. var bir de, hareketlerle alfabeyi yeniden yazan...

Hiç kimse olmasa yanımda olanlarım, ailem var...

Koskoca bir hale var etrafımda beni çepeçevre, kat be kat saran...

Yoklar yok mu?

Çok.

Ama onları saymaya değmez.

Varlar varken, yoklarla vakit kaybetmeye değmez.

Ne zaman yoklar gelse aklıma, varları saymaya başladım artık.

O güveni, korunaklı sığınağı...

En sevdiklerimizin koşulsuz mutluluğunu istediğimiz o haller vardır ya, ben o zamanlar kalpten geçenlerin olacağına çok inanırım, dün de öyle bir akşamdı. Dileğim sonucuna erer umarım. O zaman "oldu" diyeceğim, "iki"....

İçime çöreklenmiş bir yılan var...

2009-05-14T14:49:00.004+03:00

"Sus" diyorum, "tıslama". Susmuyor.

"Dur" diyorum, "akıtma içime zehrini". Durmuyor.

Sonra an geliyor, biri bir şey diyor mesela, kayboluyor yılan. Unutuyorum onu da, içime kustuğu zehri de... Küçük bir gülüşle içim ısınıyor, ben de gülüyorum. Sonra sokakta yürürken anlatılanları hatırlayıp gülümsüyorum bir daha.

Sonra, bir güzel yüz görüyorum bir resme bakarken, sevdiğim bir yüz, gülümsüyorum. Yılan susuyor. "Gitti" diyorum "bu kez, bitti. Sustu." Ama çok geçmiyor, bir şarkı çalıyor misal, bir yazı okuyorum ya da, işte yine başlıyor o yılan tıslamaya.

"Bu kez son" diyorum, "bu kez son, kesin kararlıyım" diyorum. Bunu söyleyenleri çok gördük diyor D. başkalarına değil sadece ona yakışan o sahte sarışın haliyle, gülümseyerek... "Bu sefer son, başaracağım" diyorum. "Umarım" diyor. Ona saçlarının ne çok yakıştığını düşündüğümü, tuhaf bir şekilde kendisini çok sevdiğimi, çok umut dolu göründüğünü henüz söylemedim, bilmiyor.

Ne başka bir dünyayı yaşıyorum, kısa da sürse, ne kadar farklı gülüşlerle "çocuklar gibi" şen oluyorum. Özlediğim bu mu diye soruyorum kendime? Yorgunum büyük olmaktan.

Birbirine ulu orta samimiyet sınırlarını aşan - ama yapmacıksızlığından hiç de batmayan - sorular soran o çocuklara bakıyorum. "Yok" diyorum. Bir daha olmaz...

Hava ısındı iyice, Mayıs sanki benim için çiçeklenmiş... "İçindeki yılanı at" diyor. "Fırlat, savur uzaklara. At gitsin!" Denemek gerek. Tıpkı geçen günkü o bembeyaz sayfa tesellisi gibi. Bilgisayarımı kurtarmak için fazla mesailer harcadı N. ve kayıp sandıklarımızı bulunca o sevinç ikimizin gözünde de parladı birden... Yalnız sevinmediğime de sevindim. N. de benimle sevindi diye, onun için de sevindim. İnsanların sevinmesine sevinmek ayrı bir ruhsal bozukluk olabilir, araştırmalı...

Üç sınav, iki yazı var beni bekleyen... İşle ilgili şeyleri işte bıraktığımdan saymıyorum artık. Dün bir kaç kişiyle paylaştım geleceğe dair düşüncelerimi, hepsi cesaretlendirdi beni. Niye onlarla paylaştım? Bilemedim. İnsanlara kanım nasıl kaynıyor, bu bedene bu kadar insanın sevgisi nasıl sığıyor? Bilmiyorum. Kalori cetvelleriyle yemek mücadelesi nasıl yapılır, küçüklerden öğreniyorum. Ama hafta sonu ne giyeceğimi kimse söylemiyor...

Bu kadar yazdım, amma bitirmek istemiyorum hiç. Bolahenk çalıyor, Aşk Bir Rüya. Neyi sevdiğimi bilmeden seviyorum bu adamların müziklerini. Albüm kapaklarını, müziklerini, seslerini...

Mevsim yaza döndü. İncelikli insanları seviyorum. Varlıkları hayata umudumu artırıyor ama bir yandan da umutsuzluğumu...

Yok yazmadan olmayacak, yazıyorum, belki de kurtuluyorum:

- Milyon Kere Ayten -

Ben bir Ayten'dir tutturmuşum
oh ne iyi Ayten'li içkiler içip sarhoş oluyorum ne güzel
Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
Şarkılar söylüyorum Şiirler yazıyorum
Ayten üstüne
Saatim her zaman Ayten'e beş var
Ya da Ayten'i beş geçiyor
Ne yana baksam gördüğüm o
Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
Günlerden Aytenertesidir
Odur gün gün beni yaşatan
Onun kokusu sarmıştır sokakları
Onun gözleridir şafakta gördüğüm
Akşam kızıllığında onun dudakları
Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
Ayten'i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
Bir kadehte sizinle içeriz Ayten'li İki laf ederiz
Onu siz de seversiniz benim gibi Ama yağma yok
Ayten'i size bırakmam
Alın tek kat elbisemi size vereyim
Cebimde bir on liram var
Onu da alın gerekirse
Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem
Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
Parasızlık da bir şey mi Ölüm bile kötü değil
Aytensizlik kadar
Ona uğramayan gemiler batsın
Ondan geçmeyen trenler devrilsin
Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
Kapansın onu görmeyen gözler
Onu övmeyen diller kurusun
İki kere iki dört elde var Ayten
Bundan böyle dünyada Aşkın adı Ayten olsun

- Ümit Yaşar Oğuzcan -

2009-05-12T14:40:00.000+03:00

ve dediği gibi Onat Kutlar'ın:

"Ne kaldı,

Ne kaldı bizden geriye?"

Akıp gidiyor su gibi ömrüm...

2009-05-12T14:21:00.004+03:00

Dünden beri sıkça düşündüğüm cümle bu.

Oysaki dün sabah köprüden atlayıp intihar edenleri düşünüyordum. (Bir de bu kısaltmaları kim kullanıyor diye düşünmüştüm, şimdi hatırladım: "Gossip Girl", xo xo. ) Bir türlü yazamadığım o intihar öyküsü üzerine G.'nin anlattığı o intihar vakasının üstüne aklıma bir kaç dize düşmüştü, ben ölsem nasıl ölürdüm diye...

"Tutsam ellerini Pia'nın,

Ölsem eksiksiz ölürdüm"

der ya Attila İlhan, eksiksiz ölmek isterim ben de pek çokları gibi, yetecek miyim, bilmem?

Sonra yol bitti işe getirdi beni servis pek çok sabahları olduğu gibi haftanın, yine aynı koridoru yürüdüm, camdan dışarı baktım görmek istediklerimi görür müyüm diye? Sonra merdivenleri tırmandım. Sonra gün akşam oldu eve gittim.

Arkadaşlar geldiler bilgisayarım iflah olacak mı diye gözünün içine baktım N.'in... Ortadan kaybolan klasörleri gördüm - yani göremedim aslında artık ortada olmadıklarını düşünürsek.

Sonra kaybolanları düşündüm. Yazıları, resimleri, mektupları... Hem kendimle hem başkalarıyla hesaplaş(ama)malarım, anılarım, üzüntülerim, sıkıntılarım, telaşlarım, heyecanlarım, sevgilerim... Hepsinin kaybolması neyi işaret ediyor diye düşündüm. Bir daha benim olmayacak olan kayıplarımı unutmanın belki de pek çok şeye keskin ve tereddütsüz bir çizgi çekme gerekliliğinin işareti miydi? Yeni yazılarda yeni umutlar, yeni heyecanlar olsun diye baştan başlamak gerekiyordu belki de...

Ama öte yandan derinlerde bir yerlerim o kayıplara sızlıyor biliyorum. Her ne kadar zaman geçerse geçsin üstünden, 22. yaşgünü hediyemin kaybolduğuna - hiç yayınlanmamış yıllık yazılarına, bitmeyen hesaplara ve sahibine verilmemiş o mektuplara üzülmekten kendimi alamayacağımı biliyorum. Tıpkı o küçük melek kaybolduğunda üzüldüğüm ve Ali Sami Yen Stadı'nın önündeki kaldırımda her yürüdüğümde onu hatırladığım gibi, bunları hep hatırlayacağımı biliyorum, yitirilmiş anılar olarak...

Uçup giden anılarım için ilan vermeye karar verdik: "acı kaybımız, my documents".

Aylarin en guzeli...

2009-05-04T10:08:00.004+03:00

"Bugün ne kadar mükemmelsin?"

İlahi sorunun bu olduğunu söyledi F. ve aslında haklı sanırım.

Mevlana'nın dediği gibi, insanlar sana kıymet vermiyor diye, sen kıymetsiz olacak değilsin ki!

"Bak... Bil ki domuzların önüne inciler serilmez,

Mücevherden sarraflar anlar ancak, başkası bilmez.
Ne fark eder ki kör insan için, elmas da bir cam da,
Sana bakan bir kör ise, sakın kendini camdan sanma."

der Mevlana, ki ben bunu A.'ye son yazdığım e-postalardan birinde göndermiştim, ikimize de moral olsun diye... Ve şu sıra bana oluyor, hem de çok oluyor :)

Ayların en güzeline, en sevdiğime girdik. Hayat Bilgisi kitaplarından çayır çimende kuzularla oynayan çocuklarla resmedilen Mayıs ayına. Hızlı ve eğlenceli bir giriş yaptım ben Mayıs'a, uzun zamandır tanışmak istediğim arkadaşlarla tanıştım, uzun zamandır görmediğim dostlarla görüştüm. Uzun zamandır gülmediğim kadar güldüm, uzun zamandır olmadığım kadar düşüncesiz ve şen oldum.

Çimlerde koştum, yağmurda ıslandım, dart oynadım, vara yoğa küfrettim, her şeyle dalga geçtim, TV izlemedim, haberleri dinlemedim, gazetelerin hafta sonu eklerini okudum yalnızca... Fütursuzca yedim, içtim, uyudum. Ne zamandır gitmek istediğim yerlere gittim, fotoğraflar çektim, güldüm, güldüm, güldüm. 5 - 6 yıl sonra doğmuş olsaydım dedim, ya da başkaları 5 - 6 yıl önce doğsaydı. Gökyüzü güzeldi, oturdum bulutlara baktım... Sonra döndüm şehr-i İstanbul'a.

Sevdiceğim dostlarımı gördüm, tanıdık huysuzluklarını anlatmalarını dinledim gülümseyerek, bilinmenin - anlaşılmanın rahatlığındaydık hepimiz. Herkes söyledi aklından geçeni, kimse gönül koymadı, kimse kırılmadı. Güldük... Yürüdük...

Sonra sevdiğim bir çocuğu mutlu ettim, sonra bir başkasının benim yüzümden gülümsediğini fark ettim, bir başkasının benim için endişelendiğini, beni ne çok önemsediğini okudum satırların arasından, kendisinden...

Sonra tatlı bir uyku beni kollarına aldı.

Geldi aylarin en güzeli... Hoş geldi!

Sana doğru tüm şarkılarım...

2009-04-20T22:48:00.004+03:00

İşin esası bu ara dinlediğim bütün şarkıları kendime biçiyorum, bu demektir ki aslında hiç bir şarkı benim değil... Hepsi başka başka şeyler söylerken beni söyleyemeyeceğine göre bir ağızdan, demek ki beni söylemiyorlar.
Mesela herhangi bir şarkı dostların hallerini de anlatmıyor. Kiminin kafası karışmış yol ayrımında, kimi para pul hesabında, kimi hastalıklarla uğraşmada, kimi gün saymada, kimi yalnız başına yediği yemeklerin acısını duymada, kimi gideremeyeceğini düşündüğü eksikler yüzünden yaratanla hesaplaşmada, kimi yollarda yorgun, kimi dertlerinden arınmanın mutluluğunda... Hiç birini anlatmıyor ki şarkılar...
Şarkılar, beni anlatıyor sanıyorsam, aslında anlatmadığından... O şarkılar hep ayrı ayrı başkalarını anlattığından...

Dışarda bahar var, burada bir mevsimsizlik hali...

2009-04-19T11:17:00.003+03:00

Çeviri yapmaya uğraşıyorum. Hava çok güzel dışarıda ama bir alt sınır koydum kendime onu aşabilirsem ödül olarak dışarı çıkacağım. Bu sefer kesin kararlıyım; akıllı, uslu, çalışkan bir çocuk olacağım.
Tam bir yürüyüş havası var, sonra sahilde çay içme... Belki bir kaç kelam edilebilir bir dostla ama öyle hayatın anlamından falan bahsedilmeyecek, sadece hayaller planlar güzellikler konuşulacak. Ahkam kesilmeyecek yani.
Bu ara fark ettiğim en belirgin hal kendimde, başkalarına verecek hiç bir şeyimin olmaması. Baharın gelişine rağmen öyle bir yorgun ki zihnim ve bedenim, sadece uykularda arıyorum kaçışı. Ya da gülmekten öte bir şey yapmadığım insanları istiyorum etrafımda. Kendi sıkıntılarımı - yanlış yapıyorum biliyorum, daha ne dertler var dünyada onu da biliyorum - taşımaya çalışmaktan başkalarına mecalim kalmıyor. İnsanlar anlamıyor bunu. Kimi kırılıyor, kimi üzülüyor, kimi küsüyor. Ama bunların hiç biri ile uğraşacak mecalim yok. Kendimle uğraşamazken bir başkasıyla nasıl uğraşayım?
Bunu kimselere diyebilmek de mümkün değil bence. Annem bile anlamıyorsa halimi ve o da dertler yüklüyorsa üstüme, "kardeşine anlatma üzülmesin" diyorsa üstelik; kime diyeyim ben derdimi?
Böyle deyince çok derdim var sanılmasın, daha önce de bir yerlere yazdığım gibi; hamurum karılırken biri içime tükürmüş benim. Ondan bu huzursuzluğum, ondan hep kendime batışım. Yoksa ne dertleri var insanların, benim ki piramidin üstlerinde bir ihtiyaç belki. (Maslow beni düşünüp yapmadıysa da çalışmalarını ben çok düşünüyorum kendisini....)
Bu aralar çok sevdiğim bir adamı dinliyorum yine; Zafer Mutlu. Opera dinleyeceksin, ruhunu dinlendirecek deseler gülerdim bundan beş - altı yıl önce. Ama ne oldum ne olacağım misali, bütün gün dinleyesim var şahendeyi... (Zafer Mutlu - Belcanto -NB Müzik Yapım)
Aklımdan geçen tek bir şey var bunlara ilave: Birhan Keskin.

Ne de güzel anlatmış - sanki beni - nasıl da yan yana koymuş kelimeleri... Yaş aldıkça her söz bize söylenmiş gibi geliyor olabilir mi gerçekten?

Taş Parçaları - XXIV

Bir masal
Bir taş ağırlığında olabilir mi?
Olurmuş meğer.
Birlikte bir masala inanmak istedim
Ben seninle, sadece bu.
Sen beni tek
Tek
Tek
Bıraktın.
Benim artık taş taşıyacak,
Taş kaldıracak, taş atacak
Halim mi var!

Birhan Keskin - Y'ol - Metis Yayınları

Herkesin kaderi bir değil, benimki de bu.

2009-04-14T21:17:00.004+03:00

Yavaş yürümeyi unuttuk, durmayı, beklemeyi, kendimize gülümsemeyi...
Yarın sınavım var, senelerdir bitmek tükenmek bilmeyen sınavlardan biri daha. Ne çalışmaya hevesim var, ne mecalim. Sağ kolumda bir şişlik - hafif ateş - şiddetli baş ağrısı, bir de nemli gözler...
Öyle çok alışkanlığımız var ki, ha deyince geçemiyoruz. Parantezler ve üç noktalı yahut devrik cümleler kullanma dedi bir arkadaşım bana. Makalelerde, dergi yazılarında böyle olurmuş bu. Ama ben devrik cümlesiz yazamıyorum, klişelersiz duramadığım gibi...
Başlık pek sevgili Feride'ye ait. Canım Ailem'den hani... O kadar çok söz içeriyor ki, ben sussam daha iyi.

Hayat bir nehir...

2009-04-13T22:13:00.002+03:00

Akar gider, hep aynı yöne. Kaç nehir vardır ki, yukarı aksın? Hep aşağı akar nehirler...

Aşk Her Yerde...

2009-04-12T23:06:00.005+03:00

"segenigi segevigiyogorugum" :)
Çocukluğumuzun en eğlenceli oyunlarındandı "kuşdili" konuşmak. Sanki her şeyi daha zorlaştırıyordu bir yandan, öte yandan da kolaylaştırıyordu tüm acımasız gerçekleri.
Yumiyum vardı küçükken 50 kuruşa aldığımız, 2,5 liralık sakızlar, patlayan şekerler. Haylayf ve çizi ile yapılan piknikler. Eti puf, halley, çokomel... Topitop vardı sonra, çocukluğumuzun en erotik şakalarına alet olan - ki aslında hiç bir şey düşünmezmişiz çok şey düşündüğümüzü , çok çok ayıp şeyler düşündüğümüzü, sanarken bile - kolalı, portakallı, bilmem neli topitop. Sonra Türk filmleri vardı...
"Ben Osman, Ofsayt Osman.
Söyleyin bee.
Allah rızası için söyleyin be.
Gene mi atamadım golü? Haa?
Bu da mı gol değil be?
Gol müü?
Bu da mı gol değil be?
Adaletine, insanlığına kurban olayım hakim bey.
Bu da mı gol değil?"
demekteydi Sadri Alışık o son sahnesinde filmin. Ben o sırada ağlamaktaydım yine bin seferinci tekrar da olsa, dayanamamışımdır, huyum kurusun. Dar - ı dünyada en sevdiğim adam, en kadim dostum (bence tek ve bir seferlik bir kusuru dışına "kusursuz" olan canım arkadaşım) göz yaşlarımın azlığını bu zır zır ağlamalarıma bağlar, ki belki de haksız değil, vara yoğa zırlarsan biter elbet, okyanus yok ya içinde, değil mi a canım?
Ama ben Ofsaytların hepsine ağlarım ki, dayanamam, açtıramadığım menekşelere, saklayamadığım sümbül soğanlarına, Sezen Aksu'nun şarkılarına, Trevanian ve Hakan Günday'ın romanlarına, çocuklarını kaybeden annelere, yalnız kalanlara, açlıktan ölen çocuklara... Hepsine ağlarım. Kendime de ağlarım, eksik sandığım her şeyime, yaptığım - ve düzeltemediğim - tüm hatalarıma, öfkelerime, insanların haklarını teslim edememeye... ağlarım işte. Okyanus mu var içinde be mübarek? Nedir ağlayarak düzelteceğin?
Çok güzel bir oyun izledim bugün. "Aşk Her Yerde", Duru Tiyatro'da. Hep sevdiğim bu adam - sanki bir şekilde oturup konuşsak çok iyi anlaşırmışız gibi düşündüğüm bir adam - işte kendisi. Bilmem cidden anlaşır mıyız, bilmem bulur muyuz ortak kelimelere sahip bir dil? Ama hep severim işte gizliden gizliye. Evlenmesine de, boşanmasına da üzüldüm. Sanki içinde bir şeyler kırılmıştır sandım. Umarım tamiri mümkün şeylerdir kırılanlar.
O kadar eğlenceli bir dille anlatmışlar ki orta yaşın başlarında yalnız, ürkek, naif bir erkeğin hayatını yenileme ve aşık olma heyecanlarına kapılmasını... Oyun metni iyi, konusu güzel olduğundan değil sırf, oyuncuların yeteneğinden, duruşundan, bakışından da anlaşılıyor verilen emek. Gözlerinin içi gülen insanlar oynuyor, bu belki de daha güzel yapıyor oyunu. Ellerine sağlık emeği geçenlerin. Oyunu izlerken kahkahalarıyla yanımda olan deli dolu arkadaşım da benimle aynı fikirleri paylaştı, çıkıp kadıköy'e inene kadar "segenigi segevigiyogorugum" diye yürüdük. Belki birbirimizi de çok sevdiğimiz için pek hoşumuza gitti bu sözler, gülüşüp durduk. Sonra can dostum, hayat arkadaşım, şu anda en güzide hayallerimin baş kahramanı ile buluştuk. Mutluluğunu pekiştirecek bir kaç ara gaz cümlesi zerk ettik bünyesine. Biliyorum bir onaya ihtiyacı var çünkü ve inanmaya... Ben de inanmasını istiyorum bu sefer bu rüyaya. Bari bu sefer, bari onun için, "Yine mi ofsayt?" "Bu da mı gol değil?" diye sormayalım istiyorum...
Çok sevdiğim bir arkadaşım vardır, şimdi biraz uzaklarda bizden, belki 50 kere anlatmıştır ofsaytı, ama ben yine öğrenememişimdir, sanırım anlamıyordur ama yine de Ofsayt Osman yüzünden öğrenemediğimi bilir Ofsayt'ın ne manaya geldiğini. Çünkü ben küçükten öğenmişimdir, tam gol olacakken olmayınca ofsayt olduğunu, ve hep ofsayttır pek çok şey bizim için senelerce. Çünkü zaten insan kötü anıları kazır bir mutsuzluk bölgesine ve işler tersine gitmeye başladığında hatırlanan ilk anılar hep o bölgeden seçilir itinayla. Mutluluk sen onu tercih ettiğin sürece gelir çünkü...
Erkan Oğur radyosu dinliyorum bir de Aydilge çaldı arada Last Fm.
İki sözünü yazmasam içim rahat etmeyecekti:

Dış yüzümü soysan
İç yüzümü bulsan
Karşıma da koysan
Şaşırmaz mıyım

Sırlarımı soysan
Gizlerimi bulsan
Sonra da sıkılırsan
Kırılmaz mıyım

Postmodern aşkmış
Sürmesi zormuş
Benliğim benliğini çok zora sokmuş

İstemem git isterim gitme
Kararsızlık çöktü üstüme
Kalmışım ben orta yerlerde
Ya nedir bu postmodernite

diyor Aydilge, ve ben kaç kat olduğumuzu düşünüyorum. Kaç kat soyuyoruz kendimizi sevdiklerimize?
Bazıları kırk kat, bazıları yalın kat derler. Bazıları hem kırk kat, hem yalın kat belki. Hem öyle yapmacıksız, hem her söz ağzında, hem de kırk dokuz boğumlu boğazından dirhemle laf çıkmaz, "ah" demez derdi üstüne. Hangisi iyidir bilmem, tecrübeyle de öğrenemedik henüz. Ne zamana öğreniriz meçhul. Yaş yolun yarısını buldu mu meçhul? Bu hayat hep böyle mi gider? Halinden memnun olmak iyi midir yoksa kötü mü? Şaşırmamak insanlara, istedikleri - bekledikleri ilgiyi verememek zül müdür bana yoksa eziyet midir insanlara? Bilmem, bilemem ama zaten bunlara gelene dek, bu sıra benim aklımda tek bir soru:

"Bu da mı gol değil? Bu da mı gol değil be?"

Gökyüzü mavi, öfke muhtemelen kırmızı...

2009-04-05T21:37:00.004+03:00

"Gossip Girl" olmak eğlenceli olabiliyor bazen, mini etek giymek kadınsı... Bir şeyler oldu ve tüm düşündüklerimi unuttum. Acaba bahar mevsimi mi yaptı bunu bana?
Dün biraz yanmışım, takım elbise Umut'uma çok yakışıyor, gökyüzü bulutsuz mavi, öfke de muhtemelen kırmızı.

En ağır işçi benim;
Gün yirmi dört saat,
Seni düşünüyorum.

der Ümit Yaşar. Gün 24 saati aşar mı bilmem, ama bana yettiği olmadı henüz.

Ne diyordum, gökyüzü mavi, öfke muhtemelen kırmızı.

Ne de olsa aşkımızda Ceyar'ların gözü var...

2009-04-04T21:21:00.004+03:00

Hazım Körmükçü'nün ney üflediğini biliyor musunuz? Ben bilmezdim. - Polat Alemdar adıyla nam salmış Necati Şaşmaz (doğru mu yazıyorum onu da bilmiyorum) da ney üflermiş, onu da bilmezdim. - Hastane önünde incir ağacını söylüyordu Metin Özülkü, Hazım Körmükçü de ona eşlik ediyordu, ki ben bu türküyü Volkan Konak'tan dinlemeyi pek severim. Her ne kadar acı dolu bir türkü olsa da...
Bahar yüzünü gösterir göstermez kendimi deniz kıyılarına vurdum. Emirgan, Sarıyer, Rumeli Hisarı, Bebek... Sürekli Yıldız Teyze'yi andım Hisar'da. Ekonomiden dem vurdum Bebek'te, Arnavutköy'ü düşündüm Sarıyer'de. Emirgan'da bir kez daha aşık oldum İstanbul'a, kendimi de sevdim bir kez daha. Ayak bileklerimi, yürüyüşümü, gülüşümü falan...
Kendimi dağıtıp toplamadım ama toplanır biliyorum. Kaç parça saymadım, çok bulanık biliyorum, ama içinden sevgi geçiyor onu da biliyorum. "Sen değerlisin, çok" diyor bir parçam, öbür parçam "alkol" diyor şu elinde tuttuğun, kimbilir sana hangi kapıları açıp senin için hangi kapıları kapıyor? Bir diğeri pembeyi, moru söylüyor sevdiğim, öteki gurur diyor, hep içinde durduğun. Bir yap boz nasıl bu kadar anlatır ki insanı? Şaşırıyorum, gülümsüyorum, ağzım kulaklarıma özlemini söylemek derdinde, hızla koşuyor. Kıyıdayım, yürüyorum, yürüyorum. Karşı kıyıda ışıklar var biliyorum, görüyorum. Biraz yürüsem sanki karşı kıyıya varırmışım gibi. Yürüdükçe vardığım pek çokları gibi. Ama içeride varılmış bir kıyı yok hala. Yok.
Pek güzel insanlar gördüm, pek gülen gözlü pek güzel insanlar... Pek güzel yemekler yedim, pek güzel kalpler gördüm... Ne hevesli, ne umutlu insanlar var dünyada, pek çok gördüm. Gece karanlık da olsa, ışıkları kendinden insanlar gördüm.
Aşkımızda da Ceyarların gözü var üstelik! :) İlahi, ne sözler yazıyor bu senaristler! Ama belki de herkesin biraz J.R. olduğunu biz unutsak da onlar unutmamıştır? Her kendini "ben" sananın, büyüyüp kocaman olduğu ama kaderin her yana büyüyen bir karnıbahar olduğunu unuttuğu zamanları senaristler yazmıştır belki. Belki herkes o kadar çok oynamakta ve doğalı bu oyunlar sanmakta ki, bazen filmler gerçek hayattan daha gerçek olmakta. Bu da aşkımıza göz koyan J.R.'ların varlığını anlaşılır kılmakta!
Daha yazacaktım amma, Sprite'in reklamı bitirdi beni: "sorun sende değil, bende", "benden daha iyilerine layıksın" diyerek. Akşam oldu, çok.
Hangisi daha tanıdık? Hangisi daha trajik? Hangisi daha komik? İzlediğim dört bölümle Coupling mi, elini umutsuzca havaya kaldırıp, gülümseyen mi? O gülümsemelerin de bir kaç çeşidi var. Bilir misiniz? "Sevmenin bin türlü çeşidi vardır, sevmemenin bir." der Cemal Süreya. Tıpkı bunun gibi işte, o gülüşün de bir çok çeşidi var. Belki ayna karşısında taklit edilen bir gülüş var ama, o da suretinde gizli aslında.
Düşündüğüm bir çok iyi, bir çok güzel ve bir çok umutsuz hikaye var. Belki en iyisi bu yazıyı burada bitirip güzel bir hikayeyi düşünmek tekrar. Kim bilir, inanırsak, olur belki?

Romantik Komediler, Telekom reklamı filan...

2009-03-28T22:04:00.002+02:00

Her şeyin yolunda gittiği o süper eğlenceli - düşünceden uzak - romantik komedileri seyretmeyi seviyorum. Her ne olursa olsun "mutlu son"la bitenler... Gerçek hayatla alakası yok ya, Cumayı Cumartesiyi, Pazarı... En sonunda güzelliklere bağlayacağına inanıyor ya bütün o filmler, izle izle pembe rüyalara yat hali yaratıyor ya, arada bu da lazım. "Günde beş dakika aptallık etme hakkı vardır herkesin, üstü aptallık halinin kalıcı olması demektir" diyordu, sanırım Bernard Shaw. -(Bunu o defterde bulabilirim arasam, defterde yok yok maşallah, amma defter tutmuşum) Ne kadar yerinde, işte benim aptallık vakitlerimi biriktirip toptan aldığım bir akşam.
Oturmuş romantik komedi izliyorum, gülüyorum, ve muhtemelen uzun zamanlar sonrasında güzel bir rüya göreceğim.
Yaşasın romantik komediler!

101 Yalan 102 Bahane...

2009-03-28T20:42:00.002+02:00

Giderek ustası olduğum konu işte! Herkesten bir şeyleri saklama onun külahını öbürüne giydirip ip cambazlığında ustalaşma. Kendimden korkuyorum. Bu işteki doğallığım - ki bence gayet profesyonel ilerleyişim - kendimi bile ürkütmede.
Geçmişi konuşmak, geleceği uzaklaştırıyor sanki bazen.
Sandra Bullock var TV'de ve kimlerin kadına neler söylediğini bilmek bile istemezsiniz...

Ya şuna ne demeli?

Ben ölecek Adam değilim

Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.
Alıştım bir kere gökyüzüne;
Bunca yıllık yoldaşımdır bulutlar.
Sıkılırım,
Kuşlar cıvıldamasa dallarında,
Yemişlerine doymadığım ağaçların,
Yağmur mu yağıyor,
Güneş mi var,
Farketmeliyim
Baktığım pencereden.
Deniz görünmeli çıksam balkona.
Tamamlamalı manzarayı
Karlı dağlarla sürülmüş tarlalar.
Ekmekten olamam doğrusu,
Nimet bildiğim;
Sudan geçemem,
Tuzludur teneffüs ettiğim hava.
Ya nasıl dururum olduğum yerde,
Öyle upuzun yatmış,
İki elim yanıma getirilmiş,
Hareketsiz,
Sükûta râmolmuş;
Sanki devrilmiş bir heykel?
Ellerim ne der sonra bana?
Soğumuş kalbime ne cevap veririm?
Utanmaz mıyım ayaklarımdan?
Kalkmalıyım,
Dolaşmalıyım,
Sokaklarda, parklarda.
El sallamalıyım
Giden trenlere,
Kalkan vapurlara.
Bilmeliyim,
Gölgelerin boyundan,
Saatin kaç olduğunu...
Islık çalmalıyım.
Türkü söylemeliyim
Yol boyunca,
Keyfimden ya hüznümden.
Geçmiş günleri hatırlamalıyım,
Dalıp dalıp akarsuya,
Hayaller kurmalıyım,
Güzel geleceğe dair.
Yanımdan geçenler olmalı,
Selâm almalıyım;
Robenson'u düşünmeliyim,
Garipliğini:
Şükretmeliyim
İnsanlar arasında olduğuma.
Nedir ki eninde sonunda ölüm?
Ayrı düşmek değil mi aşinalardan?
Kapımı çalıp durma ölüm,
Açmam;
Ben ölecek adam değilim.

Cahit Sıtkı Tarancı

Yaprak Dökümü

2009-03-25T22:01:00.003+02:00

Kendi yapraklarımızı dökmüyor muyuz gün geçtikçe? Kimseyi düşünüp, sorgulamak - yargılamak, hüküm vermek istemiyorum. Onlar ne beni ne de kendilerini düşünmediklerine göre, bu bana düşmez. Düşmemeli... Uzaklıkları artırmaktan başkasına da yaramaz zaten bu düşünmeler. En hafifinden bir bölüm dizi seyredip beyin uyuşturulmalı. Hem izlenecek ne çok şey var?
Bolahenk diye bir grup var, olur olmaz yerde karşıma çıkan. Meğer bir sürü dizinin - ve galiba filmin - müziklerini yapmaktaymışlar. Pek çoğu Ezginin Günlüğü ile çalışmış, çalışan müzisyenler. 2005'ten beri birlikte müzik yapıyorlarmış. Dizi müziklerinden bir de albüm çıkarmışlar, çok eğlenceli, şen bir kapağı var.
Bolahenk'in adı nereden gelmiş derken Bolahenk Nuri Bey'e, Nuri Bey'den Hamparsum'a oradan Mehmet Eroğlu'na oradan da Fay Kırığı'na vardım. Konusunu okudum. "İşte yine" dedim, "yine kaleminin ucunu sivriltmiş bir usta daha"...
Hepsi bir yana, İskambil Kağıtlarının Esrarı'nda kayboluyorum. Ama bir de şu var ki aslında Alice Harikalar Diyarı'nda gibi bir şey içinde gezindiğim... Uzun zamandır böyle "şen" okumamıştım. Yeni kitaplarım için sevgili Merve'ye bir kez daha teşekkür etmeli. Sağ ol sen, gönlünden geçenlerle karşılaşmanı diliyorum en yakın zamanlarda...

Mezar Taşları

2009-03-24T13:14:00.006+02:00

FRANCIS PICABIA
Niçin
Seni mezarına dört köpeğinle
Bir gazeteyle
Ve şapkanla gömmelerini istedin
İstedin ki taşına şunu yazsınlar
İyi seyahatler
Bir şey değil öteki dünyada da deli zannedileceksin.
 
THÉODORE FRAENKEL
Öldüğün vakit harikulâde bir hava vardı
Mezarlık o kadar güzeldi ki
Hiç kimse mahzun olamadı
Epeydir de senin artık orda olmadığını sanıyorlar
Homurdanmalarını duymuyorum
Susuyorsun
Yahut omuz silkiyorsun
Cenneti görmeyi asla istemezdin
Nereye gideceğini artık bilmiyorsun
Ama sen işin alayındasın
 
MARIE LAURENCIN
Kafesteki bu güzel kuş
Senin mezardaki gülüşündür
Yapraklar dans ediyor
Uzun uzun yağmur yağacak
Bu akşam hareketimden evvel
Ağaçların çiçek açtığını görmek istiyorum
Bir dişi geyik sessizce yaklaşacak
Bulutlar biliyorsun pembe ve mavidir
 
LOUIS ARAGON
Dostların küçük kızlar halka oldular
Sana çelenkler ördüler
Ufacık yalanlarınla
Sana kâğıt getirdim
Ve çok iyi bir kalem
Ebediyette şiirler yazacaksın
Koruyucu melek seni teselli eder
Kravatını bağlar
Ve sana gülmesini öğretir
Artık beni unuttun
Allah benden çok daha güzeldir
 
PAUL ÉLUARD
Oraya bastonunu ve eldivenlerini de götür
Düz dur
Gözler kapalı
Pamuk bulutlar uzaklarda
Ve bana Allahaısmarladık demeden gittin
Bir yağmur
Bir yağmur
Bir yağmur
 
TRISTAN TZARA
Kim o
Bana elini uzatmadın
Ölümünü duydukları vakit çok güldüler
Ebedî olmandan öyle korkmuşlardı ki
Son nefesin
Son gülüşün
Ne çiçek ne de çelenk
Sadece küçük otomobiller
Ve beş metre boyunda kelebekler
 
ANDRÉ BRETON
Bakışını gördüm
Gözlerini kapattığın zaman
Mahzun olmama izin vermedin
Ve ben bir şey yapmasam bile bol bol ağladım
Artık bana hiçbir şey söylemeyeceksin
Hiç ama hiç
Bir sürü adam çiçekler getirdi
Nutuklar bile söylendi
Ben hiçbir şey söylemedim
Seni düşündüm.
 
Philippe Soupault'un bu şiirini - Orhan Veli çevirisiyle - okuduğumda da pek küçüktüm şimdiye göre. Ortaokul yılları için oldukça eğlenceliydi ilk kısmı ama gerisini gün geçtikçe anladım ancak. Her gün biraz daha çok… Herkesin olmayı denediği - görünmek istediği haller var (Ben de dâhilim bu herkese, kendimi hariç tuttuğumdan değil yani). Ama aslında herkes kendini kandırmak için yalan söylüyor gibi. Şöyle uyuyup böyle uyandığına, yazmayı çok sevdiğine, resme âşık olduğuna, hayatının fotoğraf çekmeye adanmış olduğuna... Yani her zaman hayatında en önde gelen bir şey olduğuna - eksik parçaların olmadığına - hayatına yeni şeyler dâhil olduğunda o “çok sevdiği”, “kendini çok adadığı” şeylerin hala aynı yerde duracağına “önce” kendini inandırmak için... Sonra o kadar inanıyor ki söylediklerine, çevresindekiler de inanmaya başlıyor. Sonra, bir gün bir şey oluyor ve aslında gizliden gizliye beklenen o eksik parça ile kavuşunca, bütün o sözler uzayın sonsuzluğuna karışıyor. Herkes sanıyor ki, hiç iz hiçbir eser kalmamıştır önceki sözlerinden. Oysaki başka kulaklar da duyduysa o sözleri, hiçbir şey kaybolmamış oluyor. Ama o kulaklar da sahipleriyle birlikte işi bitenler rafına kalktığı için çoktan, sadece “yalan” olduğunu düşünen birkaç kişi dışında kişiye hiçbir iz kalmıyor gerçekten. Ve o düşünenler de birer birer silinip gidiyor zaten herkesin hayatından.
“Ben hiçbir şey söylemedim
Seni düşündüm.”

İki kere iki kaç eder?

2009-03-22T21:13:00.006+02:00

Cahit Oben'i bilir misiniz? Ertem Eğilmez'i bilirsiniz ama... Tarık Akan'ı...
Peki ya Kahraman Kıral'ı? Ama Fatih Kıral Mobilya'yı bilirsiniz kuvvetle muhtemel.
1973'te dünyada olan var mıydı? Ya da "Canım Kardeşim" filmini hatırlayan? Hani Tarık Akan ile Halit Akçatepe'nin kanlarını sattıkları, Metin Akpınar'ın tefeci - factoring diyoruz kibarca buna şimdi biz - olduğu o film. Her sefer izlediğim, her sefer ağladığım, her sefer, her sefer ekran başına geçtiğim filmlerden...
Küçüklüğüm Türk filmleri ile geçti benim. Daha okuma - yazma bilmezken, eski evin kocaman kapısının önünde "pırıl, pırılll" diye kendi kendime oyun oynarken - küçükken de mi bozukmuşum ne? :) pırıl da ne menem bi oyunsa artık... - Türk filmlerinin - neredeyse - hepsini bilirdim ben.
Ne Ayhan Işık, ne Belgin Doruk, ne İzzet Günay, ne Göksel Arsoy, ne Filiz Akın, ne Ediz Hun, ne Hülya Koçyiğit, ne Kartal Tibet, ne Fatma Girik, ne Cüneyt Arkın, ne Türkan Şoray, ne Tarık Akan, ne de şimdi ismini unuttuğum diğer bütün Yeşilçam emektarları... Hepsini ezbere bilir, tek bir kareden filmin künyesini verirdim size. Zaman geçti, üstüne yenilerini ekleyemedimse de, pek çoğunu ezbere bilirim hala.
Onlar beni hiç şaşırtmaz. Üzecekse üzer, sevindirecekse sevindirir. Ama iki kere iki dörttür hep. Sinerji icat edilmemiştir Türk filmlerinde. İyi ki de edilmemiştir... Hep oldukları gibidir onlar. Olunması gerektiği gibi.
Sabah her halimizi bildiğimiz - bakışlarımızı hiç bir şeyle giydiremediğimiz - dostlarla kahvaltıdaydık. Biri zorlu bir ilişkinin ardından yorgun, öteki yeni bir hayata yüzünü dönmeye çabalarken, en deli dolusu masanın - aslında içindeki kırıkları saklamak için belki de - hayatının dolup dolup taşmasını anlatıyordu.
Ben dinlemeyi seçtim. Çünkü anlatacak bir şeyim yoktu. Ya da anlatmaya gerek yoktu. Zaten ben anlatmadan da anladılar. Yok dedim, saygıyla üstelemeden kenarından geçtiler sessizliğimin.
Sonra baktım ki, en çok Türk filmlerinde buluyorum kendimi. Hani belki küçüklüğüm onların içinden geçtiği için... En iyisi belli bir mesafeyi korumak kirpiler gibi. Ne büsbütün içinde zamanın, ne de büsbütün dışında*. Dönüp Türk filmlerine sarılmak lazım, başından sonunu bildiğimiz oyunlara...

* Ahmet Hamdi Tanpınar, Zaman.

Atasözleri ve Deyimler Sözlüğü

2009-03-21T22:34:00.003+02:00

"Basireti bağlanmış", "başının gözünün sadakası olsun", "verilmiş sadakanız varmış", "allah kurtarmış", "hayırlı başınız varmış","hayırlıysa beri, değilse geri", ...
Bildiğim, bilmediğim bütün atasözleri ve deyimleri kullandım bugün ama bazı şeylerin hiç değişmediğini insanların yedisinde neyse yetmişinde de o olduğunu bir kez daha anladım.
"Köküne kibrit suyu", "lazımlık tepesi" falan... Ne varsa...
Şimdi Kavak Yelleri'ni seyrediyorum Özgür'ün yerine - yok, o bana seyret demiş falan değil sadece ben o seyretmiyor biliyorum ya, ondan seyrediyorum - adamın biri karısını dövüyor. Bir başkası "Berrin" kötü kadınlarından... Bugün bir adet hırsız kadın, bir adet de güvensiz çift, bir adet aldatılan gururlu kadın gördüm. Ve diğerlerinin mutluluğuna rağmen ben o aldatılan mutsuz kadının yerinde olmayı tercih ederdim. Hani, "basılacaksan adamıyla, asılacaksan İngiliz urganıyla" derler ya; öyle bir şey çünkü o kadının içinde - dışında - çevresinde bir hale şeklinde yaşıyor. Canı da yansa; hayat dolu, dimdik, cesur, pişmanlıktan uzak. İşte benim kadınım dedim. Benim sevgili cesur kadınım...

Acı

2009-03-17T23:27:00.003+02:00

Bu sabah erkenden kalktım ve yatağımdan bakınca,
Taaa uzakta, boğazın çırpıntılı sularında
İlerleyen bir tekne gördüm,
Durmadan ilerleyen tek bir ışık.
Perugia'da dağlara çıkıp
Ölen karısının adın haykıran arkadaşımı hatırladım.
O öldükten çok sonra bile
Basit yemek masasına
Karısı için de bir tabak koyan.
Ve karısı temiz hava alabilsin diye
Pencereleri açan.
Bütün bu gösterişi
Utanç verici bulurdum ben
Öbür arkadaşları da öyle.
Bunu hiç anlayamamıştım,
Bu sabaha kadar...

Raymond Carver yazmış bu şiiri, şiir defterimi karıştırırken - az evvel yazdığım kayıttaki şiirin şairinden emin olmak için eski defterleri karıştırıyordum evet - buldum.
Her okuduğumda o yalnızlık duygusunun buruk tadını hatırlatan bu şiirle bu gece karşılaşmak ilginç bir tesadüf oldu. Gözlerimde bir yanma var, gözyaşım az ya, ondan olmalı. Damlamı kullanırım geçer, değil mi? Hayat bir sıfır sadeliğinde ilerleyen bir doğru olsa mesela. Herkes olduğu gibi, olduğu kadar, dosdoğru olsa... Herkes için değil ama benim olduklarım kadar hiç olmazsa birileri de bana can simidi olsa... Soru sormasa, sadece yanımda dursa, sormadan - söylemeden de anlasa...
Hani gözler anlatır demiştim ya bir ara, anlatım bozukluğu olabilir mi bende acaba?

Kurtçukların yolu nereden geçer?

2009-03-17T21:01:00.007+02:00

Ben sana nasıl anlatayım be güzelim şimdi?
Her vuruşta sandalın yanağına
Dalgaların çıkarttığı sesi gece boyu
Ay ışığının çalkantısında
Misinanın ucuna bağlamayı umudu
Tüp lambasının denizi yeşile boyayan aydınlığını
İyot kokusunu
Tuz sızısını
Yakamoz parıltısını
Ben sana nasıl anlatayım be güzelim
Zargananın kırıtarak suyun sırtında gezintisini
Yem oluşunu yemlenmeye gelen istavritin
Livarın toplama kampına benzediğini
Uzak tarlalarda yakılan anızın sıcaklığını
Karanlıkta giden gemilerin yönünü bulmayı
Olta lüferinin ağ lüferinden farkını
Nasıl anlatayım ben sana güzelim be şimdi
Küçük ayının büyük ayıdan korkmadığını
Kutup yıldızının hiç üşümediğini kuzeyde
Bulutların içip içip kendi aralarında kavga ettiklerini
Martıların yüzlerini niçin rüzgâra döndüğünü
Şimdi ben sana nasıl anlatayım be güzelim
Deniz kestanesinin dikenini çıkartmanın usulünü
Oturmuş bütün gün web sayfası çeviriyorsun
Sizin internet sitesinin bekçisi
Versen sigarayı bayram etmez
Bizim yazlık sitenin bekçisi Hüseyin gibi

demiş Uğur Kozlu, ve sadece ilk dize - ki ara ara tekrar eder kendileri - beni vurur, silkeler.
Nasıl gerçekçi bir deyişle başlamış şiire, durup durup elimizde bir rakı kadehi varmış gibi hissettirmiyorsa, ben de bir şey bilmiyorum!
Kızların daha romantik, süslü lafları sevdiği mi gerçek yoksa erkeklerin daha düz olduğu mu?
İnsanlar üzüntülerini sündürene, bezdirene kadar anlatıp fikir sorarken; sevinçlerinde neden sonra - üstünkörü - anlatıp geçerler. Sanki anlattıkça eskiyecekmiş gibi. Yahut da tam tersidir; ufacık bir umut belirtisidir ellerindeki, onu da anlata anlata bitiremezler. Dinleyip dinleyip o umutların altını körüklemeni isterler bir de...
Uzun lafın kısası, şimdi ben sana nasıl anlatayım be güzelim; kurtçukların yolu nereden geçer? Hangi tilki nereye girer, hangisinin kuyruğu ötekine dolanır? İnsanın niye her bir sözden canı yanar?
Ben sana nasıl anlatayım be güzelim? Nasıl?

Gözler anlatır....

2009-03-12T22:17:00.002+02:00

Az evvel gitti Gökçe,
Serseridir, deli doludur, "sicili bozuk"tur ama can insandır kendisi... Bir başka can dostumun vesile olduğu can dost. Anlatmadıklarımı anlayanlardan. Her zamanki gibi "ne olacağız abi? memleketin hali noolcak? işi sevmiyorum? zayıflamak lazım, aşk lazım, kendi evimiz olsa...." sohbetleri ettik. Halimize şükrettik, hayırlısı olsun, sağlık olsun en baş dedik. Güldük, gülüştük, sarıldık...
Sonra bana dedi ki, giderayak; "haftaya daha çok görüşelim, hep meşgul ol sen". Bir kez daha sarıldık. Sözler anlatmasa da gözler anlatıyor çünkü...

Emanet Dolabı Bebekleri...

2009-03-09T22:49:00.003+02:00

Annelerinin herhangi bir tren istasyonunun emanet dolabına terk ettiği iki çocuğun hayatını anlatır "Emanet Dolabı Bebekleri". Terk edilmişliği küçücükten öğrenen iki insanın yetişmesini - o derin yarıklarla, o kocaman korku ve ümitsizlikle baş etmeye çalışmalarını - anlatır. Bir yandan da "datura"nın o muhteşem gücünü okur, bıyık altından güler insan. Datura!
Bir yanda da gerçek hayat var tabi. Kakuleli latte içmenin midemi ağrıtmadığı, söylenmemişlerin söylenenlerden daha çok acıttığı, yakın sandıklarımın uzak olduğu, uzakta duranların o geçici yakınlığının yakındakilerden daha gerçek olduğu gerçeği var. Samimiyete kaybolan inancım var (ya da yok demeli belki de...).
Dünü bilmek, bugünü görmek ve kıyaslamak var dünle günü. Sonra ayakkabı çivisi durup durup kendine batmak var. Bir kaç Türk filmi aldım dün. Çok eski bir tanıdıkla karşılaştım, çocukluk günlerimi hatırlatan bana. O zamanlar birbirimizi sevmediğimizden - onun beni sevmediğinden daha doğrusu - emindim. Şimdi ikimiz de o günleri hatırladık, biliyorum. Lakin ikimiz de ne kadar büyüdük, onu bilmiyorum...
Her şey mi sahte, yoksa o çocuklar gibi her şeyin temelini aramakla ömür mü tüketiyoruz böyle?

Excel 65.000 satır...

2009-03-05T19:01:00.004+02:00

Unutulan adab - ı muhaşeret kuralları diyor NTV tarih dergisinin reklamı - bu böyle mi yazılıyordu unuttum şu saatte - ...
21 mart yılın sırtı diyor bir okuduğum, bir başkası 29 mart'ta yaz saati uygulaması başlıyor diyor. Öbürü 8 Nisan'da vize - yoksa 13 nisan mıydı? - var diyor. Excel'de galiba 65 bin satır var, word'e yapıştırınca bir sürü kayıyor şekiller...
Bir dizinin yeni bölümlerini bekliyorum heyecanla, diğeri aylardır bekliyor hep "bugün" diye...
En yakınlarımdan biri bir süreliğine yurt dışına gidiyor; bir diğeri 2 aydır işsiz, yaza evlenecek, iş arıyor; öteki bahar geliyor depreşmiş; öbürü rejime başladı; bir başkası - her daim aşık ya - vazgeçmiş aşk meşk işlerinden... Velhasıl dünya büyüdükçe büyüyor. Ben ise küçüldükçe küçülüp kendime sığıyorum her sefer.
Bir kadın var hayatta en çok güvendiğim - benim dünyama, yaşadıklarıma çok uzak; çok daha fazlasını yaşamış, görmüş, duymuş - beni her sefer ilgiyle dinleyen... Bir ona anlatmak bile zor geliyor herhangi bir şeyleri. Vaktim yok diyorum, belki gerçekten vaktim yok. Yani ara vermeye, durmaya, bir şeyleri sıraya dizip anlatmaya... Hem belki gerek de yok. Nasılsa değişmiyor konuştukça.
Hava döndü, mevsim yüzünü ilkbahar çevirdi. Bundan sonrası güneşli günler olacak bence. Yine, yeni yeni hevesler, başlangıçlar yapacağım. Yürüyüşlerime geri döndüm mesela. Tatlıların "tadını" alarak yemeyi deniyorum, tüketerek değil sadece.... Kitaplarımı okuyorum, yazıları biriktiriyorum aklımda. Velhasıl bahar geri geliyor, ağır adımlarla da olsa!

Hayat ne tuhaf, vapurlar falan...

2009-02-28T20:23:00.003+02:00

Ömrüm diyordu Fabrıga'da bir numaralı adam ve aptal bir filmde aptal bir kadın ağlıyor şimdi "bana "sevdam" diyen adam kaçtı gitti" diyerek... Aslında bütün filmler ve kitaplar aynı şeyi anlatıyor olabilir mi?
Geçen gün fark ettim ki, çok fazla "aslında" diyorum. Birilerini, bir şeylere inandırmak için söylüyor olabilir miyim? Hani en başta kendimi?
İnsanların kaprislerini, birbirlerini hiç uğruna kıskananları görmek ne kadar komik bir yandan, bir yandan ne can sıkıcı... Ve hiç bir şeyi kimseyle paylaşmaya gücünün olmaması insanın... Telefon rehberinden tek bir numaraya bile elinin gitmemesi. Sonra saçma sapan şeyleri paylaşmak söylemek istediklerinin yerine. Olur olmaz işlere sarmak, aptal televizyon dizilerini seyretmek, vakit öldürmek...
Sokakta çikolata fabrikasının önünden geçtim bugün, içeri girmedim. Bir Kış Masalı'nı seyrettim bir şeyleri anlamadım. Temizlik yaptım, yoruldum. Telefonla konuştum bir kaç, anlamsız geldi. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm. Meğer yollar çabuk bitiyormuş. Bir dahaki sefere başka yollarda yürüyeceğim ama tarifler aldım, yeni yollar için... Ama yollar yürümekle bitmiyor ki... Her şey küçük bir hamster için fazla değil mi?

Melekler Tozu

2009-02-26T22:40:00.005+02:00

Hani bir gün vardır, küçücük bir koku zerresi gelir, takılır bir yerlerden. Sonra bir kaç yudum şarabı hatırlar insan. Sonra o küçük güvercin başlı kızı.
Omzuna dayanmış ürkek bir baştır o. Sessiz sessiz ağlar, saçını okşarsın. "Ağlama, geçecek" dersin. Ama geçmeyeceğini bilirsin. Hep bir yerlerde kalacaktır çünkü, asla eskisi gibi olmayacaktır. Kırılan bir şeyi yapıştırıp hiç kırılmamış gibi yapamazsın. Bunları düşünürsün, ama diyemezsin. Omzuna dayanmış o ürkek baş titremeye başlamıştır. Hıçkırıkları duyarsın, omzunda bir ıslaklık hissedersin. Artık "geçecek" demeye mecalin kalmamıştır. Sessizliği bozmadan ağlamak istersin, boğazındaki düğümü çözmek... Önce yutkunursun, yavaş yavaş göz yaşların akmaya başlar. Sonra dayanamazsın artık bırakırsın kendini... O ağlar sen ağlarsın. Ağlaya ağlaya uyutursun o küçük kız çocuğunu. O uyur, ama sen artık uyuyamazsın!
bir daha bu kadar içmemeli dersin. Şarap nedir? Geçmiş nasıl geçti de dün oldu? Ne zaman oldu bütün bunlar? Ne zaman bu kadar büyüdük dersin? Ağlarsın, küçücük olmak, o ilk geldiğimiz anne sıcaklığına geri dönmek, yok olmak istersin. Ama yapamazsın.
Herkesin derdi kendine büyük, ama o melek tozları herkesin omzuna dökülmüyor işte ne yazık... Hepimizin derdi büyük, ama bazısı anlatamaz. Keşke anlatmanın yolu olsa...